นานแล้วนะ

w!ul<h[' ']m!ul...'s profile[[| o q e z กับแสงจันทร์...PhotosBlogLists

Tools

Help

< Previous Next >

December 10

นานแล้วนะ

สวัสดี...

คนที่ผ่านเข้ามาอ่านทุกๆคน...

อืม .... นานแล้วนะ

ใช่แล้ว นานมากแล้วที่แทบไม่ได้แตะต้องบล็อคนี้เลย

นานจนลืม แล้วกลับมานึกขึ้นได้อีกครั้ง

จะว่าไปแล้วไม่ใช่นึกขึ้นได้หรอก แต่แค่อยากจะเขียนอะไรบ้าง

อยากหยิบจับโน่นนี่มาเล่า ... แต่ก็ไม่รู้ว่าจะไปเล่าให้ใครฟัง

เขียนไดอารี่หละ.... ทำไมไม่ทำ

อืม ก็ทำอยู่ แต่ก็รู้สึกเบื่อขึ้นมาซะเฉยๆ เพราะว่า จับดินสอเขียนมากๆเข้า

มันก็ทำให้เราเจ็บมือ ... จริงมะ

ถ้าต่อไปเรายังเขียนได้อย่างละเอียดขนาดนี้...

สงสัยว่าบลอคครั้งนี้จะยาวได้สุดๆๆไปเลย ( สุดๆไปเลย....คำพูดติดปากของปุยฝ้าย ..ที่เราคุ้นชินแล้วในเวลานี้ )

เราจะเล่าเรื่องอะไรดีหละ

คนอ่านไม่ได้มีมากมาย หรืออาจจะไม่มีเลย

จะพิมอารัยก้คงไม่ก่อปัญหามากนัก

เขียนเรื่องนามธรมมตามประสาเราดีก่า ...
ไม่ได้เขียนอะไรให้คนอ่าน.. ไม่รู้เรื่องมากนานแล้ว

ที่บอกแบบนั้น ไม่ใช่ว่าฝีมือพัฒนาขึ้นหรอกนะ

แต่ว่า...ไม่ได้เขียนอะไรเลยตะหาก

มันเลยเป็นแบบนั้น

ตอนนี้เราถือศีลแปด...

เค้าว่าศีลทำให้คนบริสุทธิ์ขึ้น..จริงหรือไม่

เราว่าคงใช่แหละ

จากข้อห้ามมากมาย ช่วยตัดโอกาสทำเรื่องไม่ดีๆต่างๆไป ใช่มะ

แค่ห้าวันกับศีลแปด...แปดข้อห้ามเล็กๆที่เราไม่ได้คิดว่าทำให้เราลำบากอะไรนักหนา

ช่วยทำให้เรารู้สึกเหมือนเรา อยู่บนบันไดที่สูงกว่าคนอื่นอีกหนึ่งขั้น

ไม่ใช่เพราะว่า เดินไปไกลกว่า

แต่เหมือนยืนอยู่ในตำแหน่งที่ทรงตัวได้ยากกว่า

ทำให้ต้องสงบนิ่ง และทรงตัว.... มากกว่าคนอื่นๆ

จนเหมือนกับตอนนี้เรากลายเป็นคนที่ครุ่นคิดกับตัวเองมากขึ้นไปโดยปริยาย

แต่ในทางทรงข้าม

เรากลับมีความคิดเห้นที่ไม่ค่อยจะสอดคล้องกับคนอื่นไป

อย่างเรื่องบางเรื่อง

ที่เราคิดว่าสิ่งที่เราทำ คือการปกป้องบุคคลอันเป้นที่รักของเราอย่างดีที่สุดเท่าที่เราจะทำได้

มันกลับคือการทำร้ายเค้าในสายตาคนอื่น

เราคิดว่านั่นเป้นสิ่งที่ดีที่สุดที่เราเลือกทำอย่างรอบคอบแล้ว

แต่มันก็...เป้นเรื่องอันไม่สมควร

เป็นเรื่องที่เราว่าเข้าใจลำบากนะ

เหมือนมีเส้นบางๆๆ ขีดขั้นเหมือนกรณีอื่นๆไปซะแล้ว

เราเริ่มมีคำถามบางอย่าง ที่ไม่น่าถาม...

เรากำลังปกป้อง... หรือ เราปกปิด...

เอาเถอะ ...

เราคงไม่ต้องค้นหาคำตอบอีกต่อไปแล้ว

เพราะถ้าสิ่งที่เราได้ทำไป..

ทำให้คนรอบข้าง อันเป้นที่รักของเราต้องรู้สึกเดือดร้อนหรือลำบากใจ

เราก็คือผุ้ที่กระทำการอันไม่สมควรนั่นเอง

อาจเพราะเหตุการณ์นี้

ทำให้เราเข้าใจคิดว่า อภัย.... มากขึ้นจนซาบซึ้ง

เราอาจเคยประเมินคุณค่าของ อภัย ต่างไป

แต่วันนี้ ... เราคิดว่ามันยิ่งใหญ่.... กว่าสิ่งทั้งปอง

..... มันอาจจะใหญ่กว่า รัก ที่เราเทิดทูนเหลือเกิน...

อภัย.... ดูจะไม่มีเงื่อนไขใดๆ ให้เราเลือกปฏิบัติ

ขอเพียงแต่ ใจ และจิตใต้สำนึกประสงค์...

เราก็คงให้อภัยแก่ใคร....ก็ได้

ขอบคุณนะ สำหรับ...อภัย.... ที่มอบให้เรา

9:05 AM | Blog it

Comments (1)

To add a comment, sign in with your Windows Live ID (if you use Hotmail, Messenger, or Xbox LIVE, you have a Windows Live ID). Sign in

Don't have a Windows Live ID? Sign up

YuNgYiNgwrote:

ไม่รู้เรือ่งจริงแหละว่ามิงค์พูดถึงอะไร

เพราะว่าห่างกันไปน้านนาน

เราต่างก็มีเวลาในชีวิตส่วนที่ไม่ได้เจอกัน

แต่แปลกดีนะ ที่พอมาคุยกับมิงค์อีกที

ภาพของมิงค์ ของเรา ของเพื่อนๆ อีกหลายคน สมัยก่อนมันก็ผุดขึ้นมา

เหมือนเวลาของเราที่เมืองไทยมันหยุดลงอย่างนั้นแหละ

สามปีที่ญี่ปุ่น ผ่านไปไว แต่ดูยาวนานกว่าที่เราคิดเยอะเลย

เพราะเราสร้างชีวิตใหม่ สังคมใหม่ ภาษาใหม่ ผู้คนใหม่ๆ และ สถานที่ที่เป็นของเราเอง

พอกลับไปเจออะไรเดิมๆ ที่เมืองไทย รู้สึกเหมือนได้ระลึกชาติเลยอ่ะ

เม้นไม่เกี่ยวกะที่มิงค์เขียนเลยเนอะ

แต่ว่าเราเข้าใจอารมณ์นะ บางทีที่อยากเขียนทุกถ้อยทุกคำ

ที่เราคิด เรารู้สึกออกมาให้หมดเปลือก

เมื่อก่อนเรารักษาศีลห้า แล้วก็ศีลแปดวันอาทิตย์นะ

สงบดีจริงแหละ ส่วนตอนนี้ปล่อยตัวเองมากหน่อย

นั่งสมาธิบ้างเวลาที่รู้สึกใจมันรวนๆ

รักษาศีล ถ้ทำได้ ก็ทำต่อไปเหอะ

จะเคร่งครัดมากน้อยแค่ไหนไม่ใช่ปัญหา

แต่มันจะทำให้เรารู้สึกตัวอยู่ตลอดเวลา

ศีลยิ่งบริสุทธิ์แล้วเดี๋ยวสมาธิก็มา แล้วปัญญาที่จะแก้ไขอะไรๆ ก็มาเอง

Dec. 10

Trackbacks

The trackback URL for this entry is:

http://zabo4blanket.spaces.live.com/blog/cns!89C50E970B2779F3!527.trak

Weblogs that reference this entry

None