" ไปโรงเรียนมั้ย "

        "ฮะ "  หมองงกับคำชวนที่ได้ยิน...  ความสงสัยในเจตนาของผู้ถามทำให้คิ้วของหมอกเริ่มขมวดกัน แล้วถามกลับไปในทันที  "  ทำไมอ่ะ "

         " ไปเถอะหนะ "

         " ไปทำไมหละ  บอกก่อนดิ  "

         "  ก็ไปโรงเรียน "

         " มันตรงคำถามมั้ยเนี่ย  เมาข้าวขาหมูหรอ "

         " ไปเถอะหนะ  เดี๋ยวก็รู้เอง "    

         "  แอะๆๆ แสดงว่ามีพิเศษ "

          "  ไม่มีอะไร   แค่อยากไปนั่งเล่นอ่ะ "

          " คิดถึงโรงเรียนอ่าหรอ "....หมอกรู้สึกขำในใจ...ดนน์ไม่เคยทำเซอร์ไพรส์หมอกได้เลยซักครั้งเดียว...เพราะหมอกก็คงหลอกถามจนดนน์ต้องพูดซะก่อนทุกครั้งไป

         " นิดหน่อยๆ "

         " รู้สึกเหมือนจะจากบ้านไกลอ่าสิ  เลยอยากไปเก็บภาพแห่งความทรงจำเอาไว้ "

         " หึๆ นะ "

         " จะบอกว่ารู้ทันอีกแล้วใช่มั้ยหละ   เรารู้ละ  ไม่ต้องพูด "

         ดนน์ทำหน้ากวนประสาทโดนเหล่ตาดำให้มาอยู่ที่หางตา...เหลือบมันมองมาที่หมอกแล้วยิ้มที่มุมปาก....กวนประสาทจริงๆ

 

         ครืดๆ   ....

         " ของเราอ่ะ  ตั้งสั่นไว้ "  หมอกพูดพร้อมกับใช้มือขวาควานหาโทรศัพท์มือถือ    แต่กระเป๋าที่แสนรกของหมอทำให้หมอกใช้เวลาเกือบครึ่งนาทีในการแสวงหา

         " หาเจอป่ะ   ต้องช่วยมั้ย "

         "  อ่ะ  เจอละ  ...อืม  แม่อ่ะ "

 

         "  หมอกกลับเย็นมั้ย   กลับกี่โมง "  เสียงผู้หญฺงตัวเล้กใจดีดังขึ้นทันทีเมื่อกดปุ่มรับสาย

         " เด่วนะคะแม่  ถามเพื่อนแป๊บนึง "  หมอกยกมือซ้ายมาปิดส่วนที่รับเสียงเพื่อไม่ให้ปลายทางได้ยินเสียงสนทนาที่หมอกจะต้องคุยกับเพื่อน....คนนั้น

 

 

           " กลับกี่โมงอ่ะ "  หมอกพูดเบาจนเหมือนกระซิบ  

           " แล้วแต่ "

           " กี่โมง "  หมอกเริ่มมองดนน์แบบมีอารมณ์นิดๆ เป็นท่าทางที่กึ่งบังคับให้ดนน์ตอบคำถามนั้น    แล้วขวาดคิ้วเล็กๆ  เป็นการเร่งรบเร้า   แต่ดนน์ก้ยังคงมองหน้าแบบเด็กไม่ประสาเช่นเดิม

           หมอกยกนาฬิกาที่ข้อมือขวาขึ้นดู.... ตอนนี้เกือบบ่ายสองแล้ว

 

           " สี่โมงครึ่งค่ะแม่   ...  มีอะไรรึป่าวคะ "

           "  อ๋อ   เด่วแม่มีธุระต้องไปทำแถวนั้น  แม่ไปรับหมอกนะ "

           " ค่ะ   มารับที่โรงเรียนนะคะ  "

           " อ้าว  ไม่ได้ไปเที่ยวหรอ "

           "  มานั่งเล่นกันที่โรงเรียนอ่าค่ะ "

           " งั้นแม่ไปรับที่โรงเรียนเลยละกัน "

           "  ก่อนมาถึงโทรหาก่อนนะคะ "

           " ประมาณ  เกือบห้าโมงนะ   รอหน่อย   ที่โรงเรียนเค้าให้จอดมั้ย "

           "  เย็นแล้วน่าจะได้นะคะ  ปิดเทอมอยู่ด้วย    อีก 5 นาทีถึงแม่โทรมานะ "

           " อ่าๆ  แล้วหมอกไม่ต้องรับนะ "

           " ค่ะ  สวัสดีค่ะแม่ "

             ............  ตึ๊ด 

 

            " เออ.... "   ดนน์ลากเสียงยาวกว่าทุกครั้ง

            " มีอะไรหรอ  อยู่ไม่ถึงใช่มะ "

            " อืมใช่   คิดว่าจะกลับตอนบ่ายสามอ่ะ "

            "  ก็ไม่เปนไร   เด่วเราเดินเล่นได้  "

            " แต่ต้องรอนาน  "

            "  ก็บอกว่าไม่เป็นไรไง    เดินเล่นไปเรื่อยๆ  เดี๋ยวพอดนน์กลับ  เราไปเดินพารากอนก็ได้  แล้วค่อยโทรไปบอกแม่ให้ไปรับแถวนั้น   "

            " หึๆ  รู้สึกผิด  เราน่าจะบอกก่อน  "

            " ก็นะ  ไม่เป็นไรหรอก  เดี๋ยวค่อยโทรบอกแม่ก็ได้ "

            " รู้สึกผิดจริงๆนะเนี่ย "

            "  ก็บอกแล้วไงว่าไม่เป็นไร   รีบเดินเถอะ  เราร้อน "

            การสาวเท้าเก้าเร็วๆ...ทำให้การสนทนาหยุดไประยะหนึ่ง

 

            เมื่อถึงร่มไม้หน้าโรงเรียน   หมอกเริ่มเดินช้าลงเรื่อยๆ  จนเริ่มเอื่อยอย่างชัดเจน...แล้วเริ่มพูดขึ้นใหม่อีกครั้ง

            "  ดนน์ "

            " ฮะ "  ดนน์หนัมามอง   เมื่อรู้สึกได้ว่าเสียงที่ร้องเรียกนั้นไม่ได้ดังแว่วมาจากด้านข้าง  แต่มาจากด้านหลัง   มันทำให้ดนน์หยุดยืนรอหมอกอยู่ครู่หนึ่งเพื่อให้หมอกเดินตามมาถึงระยะการกระจัดที่น้อยลง....  แล้วจึงก้าวเท้าช้าๆ    เป็นอัตราเร็วเดียวกับหมอก.... มันช้ามาก    ....  ทั้งสองเริ่มเดินเล่นกันตั้งแต่หน้าโรงเรียน

 

             "ทำไมวันนี้รีบกลับอ่ะ "

             "  แถบบ้านรถติดมากอ่ะ   วันนั้นถึงบ้านเกือบสองทุ่ม "

             "  ฮะ.... วันที่รับ รบ.  อ่าหรอ "

             "  อืม ช่าย  ....  "

             " ติดขนาดนั้นเชียว  "

             " ติดมากอ่ะ "

             " โหยๆ  แล้ววันนั้นเราแยกย้ายกันกี่โมงนะ  "

             "  สี่โมงครึ่ง  เกือบ  ห้าโมงมั้ง  "

             " แล้ววันนี้จะถึงบ้านกี่โมงอ่ะ "

             " ไม่แน่ใจ  อาจจะ  สี่โมงเย็น  ไม่ก็ห้าโมง  ไม่ก็หกโมง  "

             " ตอบงี้ไม่ต้องตอบก็ได้ "

 

             " อุ๊ย....  "