................................................................................................................................................................................
       
      "  สนุกดีเนอะ  "  บีมเอ่ยเป็นประโยคแรกเมื่อเท้าก้าวออกสู่แสงสว่างภายนอก
           "  ช่าย  เพลงเพราะด้วย "  หมอกหันไปตอบ
 "  ดนน์อ่ะ  "   บีมหันไปทางดนน์   พร้อมกับเลิกคิ้วเล็กน้อย  อันเป็นสัญลัญษณ์ที่ตอกย้ำเจตนาที่จะถามของผู้พูด
 "  ก็ดี "
 "  อ่านะ  ไม่ว่าอะไรดนน์ก็ว่าดีทั้งนั้นแหละ  จริงมะ "  หมอกเย้า
 " หึๆ  ไม่รู้สึก "   ...ประโยคประจำตัวของดนน์เค้าเลย

 บีมยกข้อมือขวาขึ้น  ใช้มือซ้ายขยับนาฬิกาทรงกำไลสีชมพูให้เข้าที่เข้าทาง...
 "  เออ  จะบ่ายโมงแล้วอ่ะ  เดี๋ยวเราไปหาน้องก่อนนะ "
 " อ่าจ้า "  หมอกตอบไปพร้อมกับยิ้มละไม
 " แล้วเดี๋ยวไปไหนกันต่อป่าวเนี่ย "  บีมยังคงถามต่อ
 "  ไม่รู้เหมือนกันอ่ะบีม  555 ไม่มีที่ไป "
 " เที่ยวกันต่อ 2-2 หรอ "
 "  ไม่รู้อ่า  อาจจะกลับเลยก็ได้ "  ดนน์ชิงตอบซะก่อน... มันทำให้หมอกต้องหันไปมองหน้าดนน์ด้วยความงุนงงอยู่ไม่น้อย...  และแววตาที่

หมอกมองดนน์นั้น   แม้ว่ามันจะไม่ได้แสดงความรู้สึกใดๆ  แต่ในส่วนลึกๆแล้ว  หมอกก็คงมีความรู้สึกน้อยใจอยู่มากทีเดียว
 เมื่อได้สติอีกครั้ง  หมอกหันไปยิ้มให้บีม
 "  งั้นเราไปก่อนนะ  ถ้าไปเที่ยวต่อกัน ก็เที่ยวให้สนุกน้า    เที่ยวเผื่อเราด้วย "  บีมพูดตอบ
 " อ่าจ้า "
 " บ๊ายบายจ้า "  บีมยกมือทั้งสองขึ้นโบก ...  ซึ่งเข้ากับบุคคลิกที่ดูอ่อนวัยของเธอจริงๆ  ดูน่ารัก  สดใส
 " บายๆ "  ดนน์พูดด้วยท่าทางเรียบเฉยเช่นเคย  แต่แววตานั้นก็แฝงความอ่อนโยนในแบบดนน์ไว้
 " โชคดีน้า ....  " 

 " ดนน์จะกลับเลยรึเปล่า "
 " ยังอ่ะ  หิวแล้ว "
 " ไปหาอะไรกินกันก่อนมั้ยแล้วค่อยกลับ "
 "  อืม...เอาดิ "
 " แล้วกินเสร็จแล้วจะกลับเลยหรอ "
 " ไม่รู้ "
 "  อ้าว ...ได้ไง  "
 " เอาเหอะ  หิวข้าวแล้ว "  ....แล้วดนน์ก็จับที่ข้อมือของหมอก  กึ่งจูงกึ่งลาก  มุ่งตรงไปยังศูนย์อาหาร

 " ดนน์กินข้าวขาหมูอีกละ "
 " ก็ชอบกิน "
 " นะ  .... แต่ยังไม่ได้บอกเลยว่า  ทำไมรีบกลับ   ไหนว่าวันนี้ว่าง  "
 " ใครบอกรีบกลับ "
 "  ก็ดนน์ไง.. "
 " เราไม่ได้พูดซะหน่อย "
 " ก็เมื่อกี๊คุยกะบีม  ที่บีมถามว่า ดูหนังเสร็จแล้วไปไหนต่อ  แล้วดนน์ก็บอกว่า  อาจจะกลับบ้านอ่ะ "
 " แต่เราไม่ได้บอกหมอกหนิ "
 " หงะ   เคืองนะเนี่ย ... "
 " อ่าง้อๆๆ  .... กินเถอะ  เราขี้เกียจคุยแล้ว "  ดนน์ยิ้มอย่างเข้าเล่ห์  แล้วก็ก้มหน้าก้มตากิน...แทบจะไม่ได้สนใจหมอกอีก
 " ไม่ต้องรีบหรอก   เด่วก็ติดคอตาย "  หมอกอมยิ้ม  แล้วก็คว้ากระเป๋าสตางค์  และค่อยๆ  ขยับออกจากเก้าอี้ที่นั่ง
 " ไปไหนอ่ะ "  ....ดนน์ก็ยังพอจะสนใจหมอกอยู่บ้างเหมือนกันนะเนี่ย
 " ไปซื้อน้ำสิ.... เอาน้ำอะไรอ่ะ "
 " น้ำเปล่าละกัน "