........................................................................................................................................................
 
       หมอกรู้สึกตกใจอีกครั้ง... เมื่อดนน์ใช้มือข้างขวาของดนน์จับที่ข้อมือข้างขวาของหมอก...แล้วยกขึ้นมาวางบนที่สางแขนด้านขวาเจ้าปัญหา  แต่เวลานี้พื้นที่ทั้งหมดของที่เท้าแขน  ถูกหารสองถามแนวยาว   มันเหลือแค่ครึ่งเดียว   อีกครึ่งนึงมีแขนดนน์วางอยู่    ดนน์ค่อยๆวางแขนของหมอกข้างๆแขนข้างซ้ายของดนน์เอง
         " ฮืม..... "  นั่นทำให้หมอกต้องหันไปมองหน้าดนน์    ดนน์ขยับตัวนิดหนอ่ยเพื่อให้เค้าเองนั่งสบายขึ้น
         "  ก็วางด้วยกันเนี่ยแหละ  "
         หมอกยิ้มให้ดนน์  แล้วก็ขยับตัวเล็กน้อยเพื่อให้ตัวเองรู้สึกสบายขึ้นเช่นกัน  เพราะสำหรับหมอกเองนั่น  การนั่งแบบนี้  อาจจะลำบากกว่าการที่จะเอามือวางสบายๆบนตักซะอีก ...... แต่ก็เถอะนะ

         หมอกรู้สึกได้ถึงความรู้สึกอุ่นนิดๆ  จากผิวเนื้อที่สัมผัสกับแขนของดนน์    โชคดีที่สำหรับหมอกนั้น  ....อากาศในโรงหนังนี้เย็นมาก  หรือเย็นจนค่อนไปทางหนาว   จะไม่ได้รู้สึกรำคาญอะไร  แค่มีความรู้สึกจักจี้เล็กๆ  เวลาใครคนใดคนหนึ่งขยับตัว    เพราะถ้าไปนั่งแบบนี้  ในอากาศข้างนอกที่อาจจร้อนเกือบสี่สิบองศานั้น  เหงื่อคงจะชุ่มแขนแน่ๆ

         หมอกหันไปมองที่บีม   ...คราวนี้บีมหันมามองหมอก  ยิ้ม... และกันกลับไปอย่างเร็ว  เพราะดูจะต้องใจกับหนังที่ดูมาก ...นั่ทำให้หมอกโล่งใจส่วนหนึ่งว่า  บีมคงจะไม่สนใจอะไรกับความเคลื่อนไหวเล็กๆเมื่อซักครู่นี้แน่ๆ   หมอก  จึงขอเวลาที่เหลือดูหนังอย่างตั้งใจเช่นบีมบ้าง

        มาถึงตอนเศร้าของหนัง....  ซีนอารมณ์ที่กระชากหัวใจให้อ่อนไหวไปตามเนื้อเรื่อง  เฮ้อ...รักสามเศร้า  ดูแล้วสงสารพระเอกจับใจ ....เสียงเพลงที่กระตุ้นเราอารมณ์อันอ่อนไหว...ทำให้เข้าถึงความรู้สึกโศกเศร้าเหลือเกิน   หมอกรู้สึกได้ว่าขอบตาค่อยๆอุ่นขึ้น ...แล้วน้ำตาค่อยๆ  ไหลลงมา  แล้วอะไรบางอย่างก็ไม่รู้ทำให้หมอกต้องหันไปมองที่ดนน์...  แล้วก้พบว่าดนน์นั่นได้มองมาทางหมอกอยู่ก่อนแล้ว  และดนน์ก็ยิ้มให้เมื่อสบตากัน  แต่น่าแปลก ..ที่หมอกไม่สามารถล่วงรู้ได้ถึงอารมณ์และความรู้สึกของดนน์ในเวลานี้   ....  เพราะแววนั้น  จะบอกว่ากำลังมีความสุขอยู่   ก็คงไม่ผิดนัก  แต่มันยากที่จะเข้าถึง  ก็ตรงที่ว่า  หมอกรู้สึกว่า  ในสายตาที่ยิ้มอย่างสงบเย็นนั้น  มันแอบแฝงความเศร้าบางอย่างไว้   .....

        หมอกพยายามมองให้ลึกลงไปในดวงตาคู่นั้น  แต่แล้ว  ความสนใจของหมอกก็กลับเบี่ยงเบนไปสู่งสิ่งอื่น  ....  ตอนนี้แขนของดนน์ที่เคยวางอยู่แนบชิดกับแขนของหมอก  ค่อยๆขยับเลื่อนห่างออกทุกที  ทุกที ....   ดนน์โน้นตัวน้อยๆเข้ามาหาหมอก  

         "  เป็นอะไรป่าว "  ดนน์กระชิบถาม
         "  ไม่หรอก  "
         " อืมๆ  "  ดนน์มองหมอกให้แน่ใจ.....นิ่งและนานอีกครั้งก่อนจะกลับไปมองที่จอดังก่อนนี้