" หมอกอ่ะ "  บีมพูดกับดนน์ แล้วหันหลังมามองที่หมอก   เมื่อรู้สึกได้ว่าทิ้งระยะห่างกันพอควรแล้ว
      " มีโทรศัพท์มาอะจ่ะ   ไปละๆ "   หมอกรีบเดินมาหาทั้งสองคนที่เวลานี้หยุดยืนรอหมอกอยู่       แต่ว่าหมอกได้เปลี่ยนตำแหน่งของตัวเองใหม่แล้ว   หมอกเดินเฉียงมาอยู่ข้างๆ บีม  .......แล้วทั้งสามก็เดินต่อไป

        "  จะมาดูเรื่องอะไรกันหรอ "  บีมเอ่ยขึ้น
        "  Perhaps  Love อ่ะ  บีมดูได้มั้ย "   หมอกตอบไป
        "  ดูได้หมดแหละ   เราชอบดูหนัง "  ...... ตอนนี้ดนน์เงียบเพื่อเป้นผู้ฟังหละมั้ง    แต่นั่นก้เป้นสิ่งที่ดนน์ถนัดมากอยู่แล้ว
        " แต่ไม่รู้ว่าจะมีรอบมั้ย "  หมอกพูดขึ้นลอยๆ
        " ต้องคอยดู  "  บีมยังคงตอบด้วยน้ำเสียงที่เปี่ยมด้วยชีวิตชีวาเช่นเดิม
        "  อืม ...... บีม  จะเลือกคณะอะไรหรอ  "  หมอกชวนคุยขึ้นบ้าง
         "  อ่อ  หมออ่ะ   คือ  เราได้หมอเชียงใหม่ตั้งแต่ปีที่แล้วอ่ะจ่ะ  เลยไม่รอแอดกลางแล้ว "
         "  เก่งจัง ...งี้ก็ไปเรียนกับดนน์สิเนี่ย  " 
         " ช่าย ....เลยรู้จักกับดนน์ตอนไปรายงานตัวอ่ะ   ตลกดี  อยู่โรงเรียนเดียวกันมาตั้ง 3 ปี   เพิ่งจะได้เจอตอน ม. 6 "
         " หึๆ  นะ   เราก็เหมือนกัน   เพิ่งจะได้รู้จักคนน่ารักๆ แบบบีมก็ตอนจบแล้ว  ทั้งที่อยู่โรงเรียนเดียวกัน  "  หมอกว่า  ...  จริงๆแล้วหมอกปากหวานมากกว่าดนน์อีก
          บีมยิ้มกว้างขึ้น          " หมอกน่ารักกว่าเราอีกจริงมั้ยดนน์ "   แล้วทั้งหมอกและบีมก็หันไปมองหน้าดนนืที่ตอนนี้ก้มหน้าก้มตาเดินอยู่
          "  หืม  ไม่รู้  " ....
          " 555 ..... แล้วหมอกเรียนห้องเดียวกับดนน์หรอ " 
          "  อ่อ  เปล่าหรอก   เคยเรียนด้วยแค่ปีเดียวเองอ่ะ  ตอน ม. 4 "
          "  อ๋อ . ...เออ  เด่วเราไปดูรอบให้นะ  หมอกกับดนน์รอตรงนี้ก็ได้  "  บีมหันมาบอกกับดนน์แหละหมอกที่เวลานี้ต่างหยุดยืนดูบริเวณตู้ที่มีจอฉายตัวอย่างหนังอยู่   
          "  ขอบคุณนะจ๊ะ  "  หมอกพูดไล่หลังไป....ขณะที่บีมกำลังจะเดินออกไปที่ขายตั๋ว

         "  บีมน่ารักเนอะ " 
         "  หึๆ  ก็ดี  "
         "  เราว่าน่ารักออก  "
         " หึๆ   "
         "  ไม่น่าหละ  เด่วนี้ดูดนน์เปลี่ยนไป๊   สงสัยมีข่าวดีเร็วๆนี้แน่เลย "  หมอกแซวไป
         " อะไรๆ  ไม่เห้นจะมีอะไร  "

          "  มีบอกสิบโมงห้าสิบอ่ะ   ดูมั้ย  "  บีมกลับมาบอก
          "  เอาสิ   คงเลิกไม่เกินบ่ายโมงบีมได้ไปรับน้องทัน  "   ดนน์ว่า
          "  งั้นเด่วไปซื้อเลยนะ     หมอกไปเลือกที่นั่งด้วยกันมั้ย  "
          "  ได้จ้า  "   หมอกหันมาทางดนน์   "  เด่วเราออกให้ก่อนละกัน  "
         "  อ่า  ขอบคุณๆ " 
     
           "  ซี   7 - 8 - 9  ดีมั้ย  "  บีมถามความคิดเห็นหมอก
           " ได้เลยจ๊ะ "
           "  พี่ค่ะ   เอา ซี  7- 8 -9  ค่ะ  เท่าไหร่คะ "
           "  360  บาทค่ะ  " พี่พนักงานตอบมา            แล้วหมอกก็ยื่นเงินในส่วนชองดนน์และของหมอกเองให้บีม
           "  ขอบคุณค่ะ  "   พี่พนักงานพูดพร้อมกับยื่นตั๋วให้บีม
            บีมฉีกตั๋วมานึงใบ  แล้วยื่นอีกสองใบที่ติดกันให้กับหมอก 
            "  เด่วเราเอาใบนี้  ส่วนนี่ให้ดนน์กับหมอก "
            "  ขอบคุณค่ะ  " 
            "  ไปนั่งรอข้างในก่อนมะ "  ดนน์เดินเข้ามาถาม
           "   ก็ได้  " หมอกตอบไป
         
          "  โรงหนึ่ง   ด้านซ้ายมือนะคะ "  พี่คนตรวจตั๋วที่บันไดทางขึ้นบอก
          "  ค่ะ "  หมอกยิ้มให้พี่เค้า   .....หมอกเป็นแบบนี้เสมอ
          " นั่งรอตรงนี้ก่อนเนอะ   ทานอะไรมั้ย  "  บีมถาม
          "  ไม่เอาอ่ะ " ดนน์ตอบ
           "  ไม่เอาเหมือนกันจ้า  ซื้อก็ไม่เคยกินหมดเลย   อีกอย่างเพิ่งทานมาด้วย "  หมอกว่า
           "  งั้นเด่วเราซื้อน้ำของเราแล้วกันนะ  "
          "  ตามสบายเลย  "

          " ดนน์มีเพื่อนไปเรียนหมอเชียงใหม่ด้วยกันพี่คนอ่ะ "  หมอกถามขึ้นเมื่อบีมเดินไปซื้อน้ำ
          " มี 2  คนเอง  ไม่รวมเรานะ "
          " ใครอีกคนอ่ะ "
         "  ชื่อ  ก้อง    หมอกไม่รู้จักหรอก  "
          " เออ  ไม่รู้รู้จักจริงๆด้วย  "
          " แล้วงี้ดนน์ก็ต้องอยู่หอด้วยกันสิเนี่ย "
          " ไม่แน่ใจหนะ  เด่วดูอีกที  อาจจะอยู่หอนอกก็ได้  "
          " บีมหละ  ไปอยู่เชียงใหม่แล้วพักที่ไหน "  หมอกถามบีมเมื่อบีมเดินกลับมา
          " อ่อ  เราอยู่บ้านญาติอ่าจ้า   พอดีที่ญาติอยู่ที่เชียงใหม่ "
          " อ้าวหรอ  ดีจังเลย  "
          "  เนี่ย  เวลาสงกรานต์เราก็จะไปอยู่ที่นั่นทุกปีเลย "
         " น่าอิจฉาจัง  เราอยากไปเที่ยวเชียงใหม่บ้างจัง  ไม่ได้ไปนานมากแล้ว "
         " ไปสิๆๆ ไปอยู่บ้านเราก็ได้  ฮิๆ "
         "  อย่าชวนน้า 555 เด่วไปจริง " 
        "  ไปได้ละ "  ดนน์บอกเมื่อเห็นว่าประตูโรงหนังหมายเลขหนึ่งนั่นเปิดออกแล้ว
         " ไปจ๊ะ  เข้าไปนั่งกันเถอะ  "  หมอกบอกบีม

..................................

 

        " จะไปดูที่ไหนอ่ะ "

        "  ไม่มาบุญครองดีป่ะ  คือ  เราชอบโรง sf อ่ะ "

        " อืมๆ "

        " เออ  นี่ไปเชียงใหม่เมื่อไรอ่ะ  "

        " คงประมาณพฤษภามั้ง  ต้องใจจะไปก่อนเปิดเทอมซักเดือนนึง "

        "  ทำไมไปก่อนนานจังเลยอ่ะ "

        " ก็อยากไปเที่ยวด้วยอ่ะ "

        " น่าอิจฉาๆ    อยากไปเที่ยวบ้างจัง "

        " ก็แล้วทำไมไม่ไปอ่ะ "

   

 

  วันนี้พอแค่นี้ก่อน  เด่วพรุ่งนี้จะไปชลบุรี  คริๆ  เด่วกลับมาจะมาอัพใหม่  วันนี้ไปจัดกระเป่าก่องน้า

....................................................

 

   ครืด    ...  ครืด   ...

   เสียงสั่นของโทรศัพท์มือถือดังขึ้น   

   ทันทีที่กดปุ่มรับ

 

    "  หมอกอยู่ไหนอ่ะ  "

    "  อ่อ  อยู่ข้างในศูนย์หนังสืออ่ะ   ดนน์อยู่ไหนเนี่ย "

    " อยู่ข้างหน้าอ่ะ  "

    " งั้นแป๊บนึง  เด่วเราจ่ายตังก่อน  แล้วเด่วเราออกไปนะ "

    " อ่าๆ "

 

    หมอกรีบกดปิดไป  แล้วปิดหนังสือที่อยู่ในมือ  เดินไปที่เคาร์เตอร์คิดตัง   

    " 109 บาท  ค่ะ "  หมอกหยิบแบงค์ร้อยและแบงค์ยี่สิบออกมาจากกระเป๋าสตางค์สีขาวอย่างละใบ

 

    " เงินทอน  11 บาทค่ะ " 

     หมอกพยักหน้ารับรู้   เมื่อเงยหน้าขึ้นมาอีกครั้งก็พบว่า  ดนน์มารออยู่ตรงหน้าแล้ว

 

    " อ้าว  ดนน์ "  หมอกพูดออกไป  ทั้งทีสีหน้าของหมอกเวลานี้ไม่ได้แสดงอาการตกใจเหมือนข้อความที่เพิ่งพูดออกไปซักนิด     .....ดนน์ยิ้มให้

    "  มานานยัง  "

    "  ก้ตั้งแต่เก้าโมงอ่ะ        แต่ทำไมวันนี้ดนน์มาเร้วอ่ะ "

    " แต่ก้ช้ากว่าหมอก "

    " ไหนว่าจะมาสิบโมงไง  "     ตอนนี้เราเริ่มพูดไปด้วยและเดินไปด้วย

    "  ก็ไม่รุอ่ะ  ไม่อยากให้รอนาน  "

    "  แต่มาก่อนก็ไม่รจะไทไรอยู่ดี  นี่เพิ่งเก้าโมงครึ่งเองนะ "

    "ก็ไม่เป้นไร   มาอยู่เป้นเพื่อนหมอกไง  "  

    "  เด่วก่อนนะ  "  หมอกหยุดยืนอยู่ที่บริเวณหน้าบริติช    เคาน์ซิล  ทำให้ดนน์ต้องหยุด  แล้วหันมามองหน้าหมอกด้วยสายตาที่แสดงคำถามว่า  หยุดทำไม

   " เหลืออีกตั้งครึ่งชั่วโมงห้างถึงจะเปิด  ไปทำไรกันดีอ่ะ  "

   "  ก็แล้วแต่หมอก  "

   " ต้องตกลงกันก่อนดิ๊   ได้ไม่เดินมั่ว  มันเมื่อย "

   "  ก็ยังไงก้ได้อ่ะ  "

   "  งั้นไปนั่งเล่นข้างล่างนี้ก่อนแล้วกัน  "

   " อืมๆ  เอาสิ  "

 

 

   "  ดนน์เอาน้ำไรอ่ะ  เด่วเราไปซื้อให้  "

   " ไม่ต้องหรอก "

   " งั้นเราเลือกให้แล้วกัน  " ดนน์ยิ้มแบบเจ้าเล่ห์ให้หมอกอีกแล้ว

 

   "  ซื้อน้ำส้มอ่ะ  คือ  กินได้ใช่มะ  เราชอบกิน  " ดนน์มองด้วยสายตางงๆ  คงเพราะเรายื่นมันตรงหน้าดนน์แค่แก้วเดียว  ทนที่จะวางที่โต๊ะทั้งสองแก้ว

   "  ล้อเล่นหนะ   อ่ะ นี่  เรารู้หรอกน่ะว่าดนน์ชอบชาเย็น "

   " อ่าๆ  ขอบคุณ  เท่าไหร่อ่ะ "

   " ไม่ต้องอ่ะ "

   "  ไม่เอาๆ "  ดนน์พยายามจะยัดเยียดเงินใส่มือหมอก

   " ไว้ให้เลี้ยงอย่างอื่นแล้วกัน  เอาที่มันแพงกว่านี้  วันนี้เอาเลี้ยงดนน์  "

   " ไม่เอาอ่ะ  ไม่อยากเลี้ยง "

   " เชอะๆ  "  แล้วหมอกก็นั่งลงที่เก้าอี้ฝั่งตรงข้าม  

 

   วันนี้โรงอาหารมีคนไม่มากเท่าตอนช่วงพักเที่ยง  แน่นอน นี่เพิ่งเช้าอยู่เลย  ไม่ได้มีเด็กๆน้อยงๆที่ต้องมาเรียนพิเศษรอบเช้า  แล้วต้องมากินข้าวเช้าที่นี่มากนัก   เพราะตอนนี้มันก็เข้าเวลาเรียนแล้ว  จะมีก้นิดๆหน่อยๆ  เป้นเด้กที่เรียนรอบสาย หรือรอบต่อๆไปแทน

    หมอกเห็นดนน์หันไปมองเด็กผู้ชายคนนึงที่นั่งอยู่ไม่ไกลมากนัด   ท่าทางกำลังจดจ่ออยู่กับหนังสือตรงหน้า  คิดว่าคงต้องทำแบบฝึกหัดอยู่แน่ๆ   เพราะมือขวาจับดินสอได้ถนัดมือ  ก้มหนาก้มตาขีดๆ เขียนๆไม่หยุด   ...

    "  ดนน์ว่าคนนั้นทำวิชาไรอยู่อ่ะ "

    "  เลขมั้ง  "

    " ทำไมอ่ะ "

    "  ก็เห็นว่าเขียนตลอดเวลาเลยไง  ไม่น่าใช่ไทยสังคม  เพราะมันต้องอ่าน "

    "  อืมม  งั้นเราว่าฟิสิกส์อ่ะ "   ดนน์มองหน้าหมอกนิดนึงก่อนถามต่อ

    "  ทำไมอ่ะ "

    "  ก็ดุที่หนังสือข้างๆที่น้องเปิดดูสิ  หนามากอ่ะ  คิดว่าต้องเป้นของนีโอแน่  "

    " หึๆ  "

    "  ดนน์ไม่ได้เรียนที่นั่นไง  แต่เราอ่ะ เคยเห้นของเพื่อนมา  เลยเดาแบบนั้น "

    " อืมๆๆ "

    "  เห้นแล้วรู้สึกนึกถึตัวเองปีที่แล้วมะ "

    "  หึๆ  แก่แล้วไง "

    "  อะไร  เรายังเพิ่ง สิดแปดเอง  ยังสาวอยู่เลย  "

    "  แต่ก้อยู่มาตั้งสิบแปดปีแล้ว  ไม่แก่ได้ไง "

    " งั้นดนน์แก่ไปคนเดียวแล้วกัน  เรายังเอาะๆอยู่ "  

    ดนน์ยิ้มแล้วก้มหน้าลงดูดน้ำในแก้ว    "  ก้แก่เท่ากันแหละหนะ   " แล้วจึงถอนหายใจออกมาด้วยความขำ

 

   "  เฮ้อ   พ้นช่วงเวลาเหนื่อยยากซักทีเนอะ  "

   "  หึๆ  ต้องรอผลก่อน "

   "  มี่แต่เราสิต้องรอ ดนน์ต้องรออะไรอ่ะ   ได้ที่เรียนแล้วหนิ "

   "  แต่ก็ยังอยากรู้คะแนน  "

   "  เด็กเรียนจริงๆพ่อคุณ "   ดนน์ยิ้มแบบเจ้าเล่ห์อีกแล้ว  แต่หมอกนั้นรู้สึกไปเองว่า  นั่นคือยิ้มที่เอ็นดูมากกว่า   เหมือนกับความคิดอ่านของหมอกนั้น  ยังดูเด็กตลอดเวลา  ไม่ก้น่าชวนหัว ... แต่หมอกก้ชอบยิ้มแบบดนน์ๆนี่แหละ  

 

    ดนน์เป้นคนพูดน้อย มากๆ โดยปกติอยู่แล้ว  หมอกต้องเป้นคนชวนคนคุยก่อนเช่นเคย  ซึ่งก้ไม่มีปัญหาอะไรกับคนช่างเจรจาแบบหมอก  

  

    " จะสิบโมงแล้วอ่ะ  ไปกันเถอะ..  " หมอกหยับตัวเล็กน้อย  ให้เกินความเคลื่อนไหว  ก่อนที่จะหยิบกระเป๋าขึ้นสะพายบนไหล่ข้างซ้าย  แล้วใช้มือขวามหยิบแก้วน้ำ

    "  เด่วเราเก้บให้  "  ดนน์ซึ่งมีกระเป๋าคล้องพาดจากไหล่ข้างขวาเอียงมาทิ้งน้ำหนักอยู่บนตักข้างซ้ายอยู่แล้ว  พูดขึ้น  พร้อมๆกับหยิบแก้วน้ำนั่นก่อน     แล้วลุกขึ้นเดินนำไปยังโต๊ะที่เก้บภาชนะที่ใช้แล้ว

     ดนน์จะให้กระเป๋าสีดาใบโปรดอยู่ติดตัวแบบนี้เสมอ  จะลุก จะเดิน  จะนั่ง  ไม่เคยห่างกายเลย 

   

    "  ขอบคุณค่ะ  สุภาพบุรุษจริ๊งจริง "  หมอกลุกตาม 

  

............................         

       "  ถามอะไรหว่า... "  มันน่าสงสัยจริงๆ 

       "  ก็....   อืม     "

       "  ถามมาสิ  จะถามอะไร  "

       "  ไว้ก่อนละกัน  "

       " อ้าว  ทำไมอ่ะ  ตอบได้ทุกคำถามนะ "

       " ไม่เอาอ่ะ  เด่ววันหลังละกัน "

       " หงะ  บอกหน่อยน้า อยากรุๆ "

       "ไม่เอาอ่ะ  "

       " งั้นตามใจ "  ถ้านี่คือการคุยโทรศัพท์กัน   หมอกคงคาดคั้นให้ดนน์ถามให้ได้ไปแล้ว  แต่ว่าตอนนี้หมอกเริ่มขี้เกียจพิม แล้วก็ง่วงมากๆด้วย

       " ง่วงแล้วอ่ะ ดนน์  ไปนอนกัน "

       " ไม่อ่ะ  เด่วค่อยไป  "

       " อ่า งั้นไปก่อนน้า  "

       " จ้าๆ บ๊ายบาย  "

       "  บาย  "

 

       " อ๋อง  เราไปแล้วนะ "  ก่อนไป  หมอกคงไปบอกลากับอีกหน้าต่างนึงก่อนที่จะเข้านอน

       " อ่าๆ  บ๊ายบาย  "

       "  ไว้วันหลังมาคุยด้วยใหม่น้า "

       "อ่าๆ บาย "

 

       หัวหมอกถึงหมอนนานกว่ายี่สิบนาทีแล้ว  ตอนนี้ก็เกือบจะห้าทุ่มแล้วด้วย  แต่หมอกยังไม่หลับเลย  ความตั้งใจที่วันนี้จะเข้านอนเร้วๆซักวัน  เผื่อจะหายเป้นหมีแพนด้าได้บ้าง 

 

      จินตาการของหมอกตอนนี้เหมือนจะได้เดินทางไปไกลเหลือเกิน     และมันต้องไม่ได้เดินก้าวต่อก้าวแน่ๆ  หากแต่มันกำลังกระโดดไป  

      ภาพในมโนสำนึกของหมอกขณะที่ดวงตายังหลับพริ้มอยู่นี้  เป็นภาพในความมืดโดยแท้   หมอกรู้สึกเหมือนตัวเองกำลังเอียงคอไปด้านขวาของลำตัว   จบใบหน้าสัมผัสกับเบาะพรมนิ่มๆที่นูนขึ้นมารองรับ ทั้งแผ่นหลัง   และศีรษะของหมอกไว้    เมื่อค่อยๆ ลืมตาขึ้น  ก็ปรากฏเห้นเป็นภาพด้านข้างของใครบ้างคน    หมอกมองนิ่งแล้วนานแล้วยิ้มน้อยๆก็ค่อยๆปรากฏขึ้นบนในหนาของหมอกเช่นกัน  คนๆหันหน้ามาสบตากับหมอก  เบิกตาโตขึ้นเล็กน้อย   ....  ยิ้มให้กันจนหมอกเองก้รู้สึกได้ว่าต่างคนก้ต่างเขิน  แล้วรีบหัวกลับไปสู่หน้าจอใหย่ยักษ์เบื้องหน้า  

      เวลานี้เสียงเพลงไพเราะ  อ่อนโยน  คงกำลังบรรเลงอยู่อย่างตื่อเนื่อง  หากแต่ ในความรู้สึกของหมอกนั้นมันราวกับว่า  ในห้องโถงกว้างใหญ่แต่มืดมิด  เห็นเพียงแสงสลัวๆ บ่งบอกอาการเคลื่อนไหวบนจอใหญ่ๆนั่น  กลับเงียบสงบ...   ท่ามกลางแอร์เย็นเฉียบ   รู้สึกได้ถึงไออุ่นๆจากมือข้างซ้ายของคนๆนั้น ที่เวลานี้กระกบแน่นอยู่กับมือข้าวขวาของหมอกเอง    ต่างคนต่างหันหนาตรงเข้าสู่จอภาพ   

 

      เฮ้อ   ... แค่คิดนะเนี่ย  อีกตั้งสองวันกว่าจะถึงวันพุธ   

****  แถลงไขเจ้าค่ะ ...

   นิยายนี้มันไม่ได้มาจากเรื่องจริงทั้งดุ้นหรอกเจ้าค่ะ   แต่เอาเค้าๆมาเล้กๆน้อยๆ  นิดๆ หน่อยๆ  เนื้อเรื่องอ่ะ  แต่ง... ตัวละครนี่ก็นะ  เจอใครก้จับมาใส่ในเรื่องหมดเลย หึๆ  คอยอ่านดีๆแล้วกันว่าใครจะเป้นใคร  ใครจะมาตอนไหน ...555 ( หลอกให้อยากเช่นเคย )

 

อ๋อง..เปนใคร  555 ทำไมอยากรุกันนัก   อ่องคือตัวละครปนๆๆ เอาบุคลิกจากคนโน้นนิด คนนี้หน่อยมาปนกันอ่ะ...แล้วก็ไม่ได้เรียนทันตะดว้ย ..... ปุยฝ้ายคงไม่เจอ  แต่ถ้าเจอ  คงเจอคณะอื่นอ่าจ้า 555  แล้วถ้าจบเมื่อไหร่แล้..อาจจะบอกคณะที่แท้จริงน้า

 

 

......................

 

           "  ขอโทดๆ  มาละ "   ข้อความพร้อมๆกับเสียง  ตะดึ่งตื่ง ตึ้ง...  ร้องเรียกให้จิตช่างจินตนาการของหมอกกลับเข้ามาสู่ร่างกายอีกครั้ง   

           " ไม่เปนไรๆ  ไม่เห็นต้องขอโทดเลย  "  หมอกขยับมือทั้งซ้ายและขวาจิ้มกดคีย์บอร์ดตอบไป

           " เน็ตไม่ดีอ่ะ  "

           " เออ รู้แล้ว  ดีคงไม่หลุดบ่อยขนาดนี้หรอก 555 "  หมอกนึกขำอยู่ในใจ ...

           " หึๆ ... "

           " นี่ๆ  มีอะไรจะให้ดูด้วยแหละ "

           " : ) "

           " ยิ้มทำไมอ่ะ "

           " บอกเร็วสิ  อยากรู้  "

           " 555  ตื่นเต้นอ่าดิ ... งั้นเด่วไว้ก่อน  ไว้เวลาจะออกค่อยบอก  "

           " หึๆ ....  ใจร้ายอ่ะ  "

           " อ้าว   ก็นะ  ไม่งั้นจะใช่หมอกหรอ...เอาเหอะ  ตื่นเต้นดี  "

           "  ลุ้นอ่ะ  "

           " งั้นไว้ก่อน ... คุยเรื่องอื่นไปก่อน  "

           ที่จริงแล้ว   " อะไรจะให้ดู " ของหมอกเนี่ย  หมอกยังไม่ได้ไปหาเลย ...มันคือ  เนื้อเรื่องย่อของหนังที่หมอกอยากดู...แค่นั้นแหละ    หมอกแค่คิดไว้ว่าจะหาหน้าเวปที่โปรโมทหนังมาให้ดนน์ลองอ่านดูก่อน  เพราะยังไงแล้ว  หมอกก็ยังคงยืนยันเจตนารมณ์เดิม...ที่ต้องการให้หนังที่จะไปดู  เป็นหนังที่ทั้งดนน์  และหมอกก็รู้สึกอยากดู  และรู้สึกพอใจที่จะดูทั้งคู่   ก็เลยคิดว่า  น่าจะลองให้ดนน์ได้อ่านก่อน...ทั้งที่ที่ก้รู้ว่า  ไม่ว่ายังไงแล้ว  ดนน์ก็จะบอกกับหมอกเหมือนเดิมว่า  แล้วแต่หมอกเลย....    ดังนั้น  ระหว่างที่คุยเรื่องราวจิปาถะนี้หมอกก็หา " อะไรจะให้ดู "  ไปพลาง...

 

            "  อ่ะดนน์....www. ......... "

            "  หึหึ  อะไรอ่ะ "

            " เด่ว  เปิดดูก็รู้เองแหละหนะ "

            "  ก็มันอยากรู้เร้วๆ เน็ตเราโหลดช้า "

            " ช้า ...ก้รอไป  555 "

             

             หมอกเว้นวรรคการคุยไปซักพัก  เพราะรู้ว่า เน็ตของดนน์หนะ  ช้าจริงๆ  

            

           ไฟสีส้มๆ กระพริบมาจากหน้าต่างนึงที่เงียบไปนาน

            "  ปิดเทอมไม่มีอะไรทำเลยอ่ะ  "   ข้อความนี้เป้นของอ๋องนั่นเอง ....หมอกรู้สึกแปลกใจเล็กๆ ว่าวันนี้ทำไมอ๋องดูจะคุยเก่งเป็นพิเศษ 

            "  ช่ายๆ  "

            " เบื่ออ่ะ "

            " อ๋องก็หาอะไรทำดิ๊  "

            " ก็ไม่มีอะไรทำ "

            " อ้าว  แล้วทุกวันนี้ทำไรอ่าเนี่ย  "

            " ก็กิน  นอน  ออน  แค่เนี้ย "

            " ออนทุกวันเลยหรอ "

            " ใช่แล้ว  "

            "  อึดมากอ่ะ "

            " หมอกอ่ะ  ทำไรบ้าง " ....อืม  วันนี้พูดเก่งผิดปกติจริงๆด้วย

             อ๋องเป็นเพื่อนที่เรียนห้องเดียวกับหมอกตอน ม. 4  แต่ก็ไม่ค่อยจะได้พุโด้คุยกันซักเท่าไร ...จะว่าไปแล้ว  ไม่ต้องบอกว่าแทบไม่ได้คุยด้วยเลย น่าจะถูกต้องมากกว่า...มีคุยกันบ้างก็เฉพาะในเอ็มนี่แหละ  แต่ก้นานแสนนาน...ถึงจะได้คุยกันซักครั้ง    ซึ่งส่วนใหญ๋จะเป้นหมอกเองที่ไปทัก...ไปคุยด้วย  แต่ก้ด้วยมีเรื่องจะต้องรบกวน  เช่น  ใกล้สอบ   ไปถามโจทย์ฟิสิกส์  โจทย์เลข  ข้อที่ทำไม่ได้บ้าง   หรือไปถามแนวข้อสอบที่บ้าง

 

            "  ตอนนี้ถักนิตติ้งอ่ะ  เพิ่งเริ่มถัก "

            " ดีจัง " ....จากคำอุทานเสริมประโยคแบบนี้  หมอกเดาได้เลยว่า ...  คงไม่มีอะไรจะคุยต่อกันแล้วแหละ   เด่วก็คงเงียบเช้นเดิม... และหมอกเองนั้นก็ไม่ได้สนใจอะไร  ไม่ได้เปิดประเด็นอื่น  เพื่อชวนคุยต่อไปอีก

 

            "  ได้ยังดนน์  "

            "  กำลังอ่านอยู่  "

            "  เนี่ย  เรื่องที่เราบอกไปอ่ะ  เราว่าน่าดุดี  แต่ถ้าดนน์ไม่ชอบก็มีเรื่องอื่นๆอีกเยอะเลยที่เข้าช่วงนี้  ลองดูละกัน ... "   หมอกพิมต่อไปได้ยาวยืดโดยไม่ได้สนใจคนที่จะต้องอ่าน

            "  อืมๆ  แล้วแต่หมอกเลยอ่ะ  "  เป็นไงหละ ...เป้นอย่างที่หมอกเดาไว้ไม่ผิด   ดนน์ต้องตอบกับหมอกแบบนี้แน่       

            " เราว่ามีหลายเรื่องน่าดูอ่ะ   ไว้ค่อยไปดูรอบที่มีหน้าโรงละกันเนอะ "

            "  ตามใจหมอกเลย "

            " แล้วเรานัดกันยังไงดีอ่ะ "

            " เช้าๆหนอ่ยละกัน  ไม่อยากกลับเย็น "   ...ช่างเป็นผู้ชายที่รักนวลสงวนตัวซะจริงๆ   แล้วหมอกก็แทบหลุดขำ...เพราะคำพูดนี้  มันน่าจะเป้นหมอก  ที่เป้นคนพูดมากกว่าดนน์

            "อ่าจ้า   รู้แล้ว... "

            "  หมอกไปกี่โมงอ่ะ "

            "  ไปเก้าโมงมั้ง  จะไปดูหนังสือที่ศูนย์หนังสืออ่ะ   แต่ดนนืไปสายหน่อยก็ได้  ได้ไม่ต้องรับตื่น " 

           ที่หมอกบอกให้ดนน์ไปสายกว่าหมอกนั้น ..ก็เพราะ  ดนน์ ชอบเล่นเกมส์อยู่จนดึกดื่น....ถ้าไม่เข้าสู่เวลาของวันใหม่  ไม่มีทางที่ดนน์จะเข้านอน   ดังนั้น  ไม่ต้องสงสัยว่าดนน์จะต้องตื่นสาย ( มากแน่ๆ )

           

            " อืม งั้นก็ได้ "  กว่าที่ดนน์จะตอบกลับมาได้ก็ใช้เวลาไปนานกว่า 2 นาที  สงสัยถ้าคนคุยไม่มาก  ก้ต้องแอบไปเล่นเกมส์เป็นแน่ๆ

            " อ่าจ้า  งั้นก็เจอกันซัก 10 โมงละกัน  แล้วเด่วเจอที่ไหนค่อยโทรนัดอีกที "

            " เราไปหาหมอกที่ศูนย์หนังสือก้ได้ "

            " อืม  งั้นก็ได้  "

            "  เออ   คนคุยด้วยเยอะหรอ "  หมอกถามไปตามปกติหมอก  แม้ในสายตาหมอก มันดูไม่ค่อยมีมารยาทที่จะถาม  แต่มหอกคิดว่าหมอกกับดนน์สนิทกันมากพที่จะถามได้มั้ง .....หมอกไม่ชอบคุยกับคนที่มีคนคุยด้วยมากๆแล้ว เพราะคิดว่าเค้าคงไม่มีสมาธิที่จะคุยกับหมอกซักเท่าไหร่

            " ก็เยอะอ่ะ  7  คน"

            "  หูย  เยอะอ่ะ  แล้วไม่งงหรอเนี่ย "

            "  แต่ไม่ค่อยได้คุยแล้วอ่ะ  ตอนนี้เหลือคุยแค่คนเดียวเองมั้ง "

            " ใครอ่ะ "  หมอกถามไปเพระเข้าใจว่า

            "  หมอกไง "  ดนน์ทำให้หมอกยิ้มได้อีกแล้ว

            " อ่อๆ  เออ  แล้วจะให้ชวนใครไปเพิ่มมั้ย "

            " แล้วแต่หมอกเลย "

            " เอ้า ได้ไง  " 

            " :  )  "

            " งั้นไม่ชวนนะ "  ก็บอกเองหนิว่าตามใจหมอก...จริงมั้ย

            " ;  ) "              

             " เออ อยู่ดีนานมะ "   ดนน์ถามหมอกบ้างคราวนี้

            "ทำไมหรอ  จะไปเล่นเกมส์อ่าดิ "

            "  555 รู้อีกแล้ว  "

            " ไปเล่นเถอะ   เด่วเราคุยกับคนอื่นอีกนิดหน่อยก็ไปแล้ว "

             " งั้นเราคุยก่อน "

            " ไม่ๆ  คุยได้ "

            " 555 โม้ละ  หลอกกันได้นั  ที่บอกว่าคุยได้เนี่ย ..ก็ตอนนี้ก้เล่นเกมอยู่ด้วยใช่มะ "

            " 555 ใช่  "

            " นะ ... "

            " รู้ใจทุกเรื่องจริงๆ "

            " ไม่ต้องมาปากหวานเลย .. "

          

            " เออ หมอก  เราถามอะไรหมอกอย่างนึงสิ  "

            "  เอาดิ๊  ตอบทุกคำถาม "  ...มันจะเป้นคำถามที่หมอกรอคอยรึป่าวน้า.....

           

.............................................

 

      "  ดีๆ  ไม่ได้ออนตั้งนาน  "  ...อ๋อง   เพื่อนที่มักจะมาทัก และคุยกับหมอกทุกครั้งที่ออนไลน์   ถามขั้นทันที่ที่หน้าต่าง msn ประกฎรายชื่อบุคคลในลิสต์

      "  สวัสดีอ๋อง   ไม่ได้เจอกันนานเลยเนอะ "

      " อืมๆ  สบายดีป่ะ "

      "  ดีจ้า   แล้วอ๋องหละ " 

      " สบายดีๆ "   ....เมื่อหมอกมองเห็นข้อความนี้  ก็เดาได้เลยว่า   คงจะไม่มีการสนทนาต่อไปอีกนานนีบชั่วโมงแน่ๆ  ต่างคนจะต่างทิ้งหน้าต่างนี้ให้ร้างไป...จะมีคำพูดโต้ตอบกันอีกครั้งก็เมื่อคนใดคนหนึ่งจะเลิกเล่น  แล้วไปเข้านอน  เป้นปกติตามแบบคนไม่สนิทคุยเอ็มนี้เช่นนี้เสมอ

 

      แต่วันนี้แตกต่างออกไปจากความเคยชิน 

      "  หมอกเลือกคณะยัง "

      "  ยังอะ  รอดูคะแนนก่อน  "

      " อ่อๆ "

      "  อ๋องหละ ....ยังเอาทันตะอยู่ป่ะ "

       " ใช่ๆ "

       "  อิอิ  ก็อ่องเก่งนี่เนอะ  เลือกอะไรก้ได้อยู่แล้วอ่ะ ไม่ต้องรอๆ "

       "  ก็ไม่แน่เหมือนกัน "

       "หงะ  แน่อยู่แล้ว  เชื่อ  "

        "  ขอให้เป้นอย่างงั้นเถอะ  "

        " หนะ  อย่าได้ห่วงไป  "

         แล้วความเงียบก็คืบคลานเข้ามาอีกครั้ง .... วันนี้เรามาออนไลน์ตั้งแต่ทุ่มครึ่งได้ ....ดนน์ยังไม่ได้ออน   ในลิสตอนนี้ จะมีก้แต่  อ๋อง  เนี่ยแหละที่เราคุยด้วย ...แม้ว่าตอนนี้จะมีคนออนไนอยู่ 4-5 คน   แต่ก็เป้นคนที่เราแทบจะไม่เคยคุยด้วยเลย....

 

           เราเลยชวนอ๋องคุยไปพลางๆระหว่างที่เราต้องรอดนน์

 

         "  ปิดเทอมไปเที่ยวไหนบ้างป่าว  "

         "  เพิ่งไปร้องเกะ   โดนโบว์มาเมื่อวานอ่ะ  ไปกับกลุ่มพัฟฟ์  "    แล้หมอกก็นึกถึงเพื่อนๆในห้องเมื่อครั้งสมัยที่อยังเรียนอยู่ ม. 4 ....หมอกให้คำจำกัดความแก่พวกผู้ชายกลุ่มใหญ่ในห้องว่า  เถื่อน .... คือหมอกเรียกตามภาพลักษณ์ที่เธอเห็นภาพนอก....ทั้งทีร่จริงๆแล้ว  หมอกก็รู้ว่าเค้าหนะ  เป้นคนดีทุกคนแหละ   มีน้ำใจกันทุกคน  แต่หมอกก็อดกลัวไม่ได้  ไม่รู้ว่าทำไมเหมือนกัน  ส่วน อ๋องเนี่ย  ก็คือคนๆ เดียวในที่ดูออกจะเรียบร้อย  ตามแบบสุภาพชน  ในสายตาหมอก

          " อ่อ   เราไม่ได้ร้องนานมากแล้วอ่ะ  อยากไปเหมือนกัน "

          "  อ่านะ "

          "  เออ  ออนนานยังหรอ  "  เมื่อเห็นว่าเรื่องนั้นคงคุยต่อด้ไม่ยิด  หมอกเลยตัดสินใจเปลี่ยนประเด็นสนทนาไปเรื่อยๆ    ตามประสาคนช่วงพูดทั่วๆไป

          "  เพิ่งมาเนี่ยแหละ  "

          " แล้วเข้ามาทุกวันเลยมะ  "

          "  ก็เกือบนะ  "

          "  อ่าๆ   ... ปิดเทอมไม่มีไรทำเลยเนอะ  "

          "  เนี่ย  เด่วเค้ามีไปเที่ยวกัน  หมอกไปป่าว "  นี่เป้นหนึ่งในไม่กี่ครั้งที่อ๋องชวนคุย...จริงๆคือ  อ๋องเป้นผู้ตั้งคำถาม  ไม่ใช่ผู้ตอบคำถามอย่างเดียวอ่านะ

          " ไปไหนอ่า  "

          "  ไปประจวบมั้ง  แต่ไม่แน่ใจว่าไปหาดไหน "

          "  อ่อ  เด่วดูก่อนน้า  จะต้องลองขอแก่อน  "

          " อ่าฮะ..  "

          "  อ๋องไปป่ะเนี่ย  ...คงไปอ่ะ  "

         " อ่าจ่า  แล้วกำหนดวันรึยัง  "

          " ยังเลยอ่ะ   "

          " ถ้ากำหนดได้แล้วก้บอกด้วยละกันนะ "

          " ได้ๆ  "

 

          แล้วดนน์ก้ออน   ...หมอกมองดูนากาตั้งโต๊ะที่อยู่ไม่ห่างจากคอมพิวเตอร์นัก  บัดนี้เวลา สองทุ่มครึ่งแล้ว...ดนน์ยังคงตรงเวลาเหมือนเดิม....วันนี้ที่หมอกต้องรู้  ก็เพราะหมอกมาเร็วเอง...  เวลาประจำที่เรานัดกันเพื่อ ออนไลน์พร้อมกัยก็สองทุ่มครึ่งนี่แหละ

 

            " ดีดนน์  "

            "  ดีๆ   "  ดนน์ตอบได้รวดเร็วทันใจ

             "  เน็ตเราห่วยอ่ะ  หลุดบ่อย  กว่าจะต่อติดก้ยาก "  สิ้นสุดประโยคนี้  ก็หลุดจริงๆ   ใช้เวลาเกือบ 10 นาที  จึงจะออนไลน์ได้อีกครั้ง...  ระหว่างที่รอนี้  หมอกไม่ได้คุยกับอ๋องอีก  ทิ้งมันเป้นแต่หน้าต่างเงียบๆ    ฟังวิทยุออนไลน์ไปเรื่อยๆๆ   แล้วก้คิดไปถึงเรื่องเก่า ๆ  ตั้งแต่สมัย ม.5 เห็นจะได้  วันนั้นหมอกโทรไปหาดนน์ตอนสามทุ่มครึ่ง...

    

             " ดนน์  หมอกนะ "

             " อ่าๆ  ออกทำไมอ่ะ  ยังคุยไม่ทันจบเลย "

             " เน็ตหมดอ่ะดนน์   เด่ววันนี้แค่นี้ก่อนแล้วกันนะ  วันหลังค่อยคุยใหม่ก็ได้  "

             " งั้นเอาเน็ตเราไปใช้ก็ได้  เด่วเราบอกuser name  กับ password ให้ "

             "  ไม่ต้องหรอก  เราเกรงใจ  ไว้วันหลังค่อยคุยใหม่ละกัน    "

             " ไม่ๆ  ใช้ของเราก็ได้  "

             "  ไม่เอาอ่ะ   ..แค่คุยเล่นเอง  ไว้วันหลัง  อืม  หรือว่าดนน์มีอะไรจะคุยรึป่าว  คุยในนี้ก็ได้  "

             " ไม่มีอ่ะ  งั้นเด่วเราก้จะออกเหมือนกัน "

             " อ้าว  ก็เล่นต่อไปสิ  ขอโทษนะที่เราไม่เช็คชั่วโมงให้ดีก่อนอ่ะ  ไม่รู้จักซื้อมาสำรองไว้"

             "  ไม่เป้นไรหรอก  แล้วเราก็ไม่ออนต่อแล้วแหละ  ไม่เอาแล้ว  ง่วงๆเหมือนกัน"

             " งั้น  แค่นี้นะ  บ๊ายบายจ๊ะ  "

              " สวัสดีคับ "

 

             เฮ้อ....ถึงมันจะไม่ได้สลักสำคัญอะไรเลย  มันนานมาแล้ว  และอีกอย่างคือ   ไม่ได้มีคำพูดหวานๆให้รู้สึจั๊กจี้ใจเล่น ...แต่ความหมายโดยนัยที่หมอกตีความได้...ให้ร้สึกถึงความเอื้ออาทร   และความรู้สึกดีๆที่ดนน์มีให้ได้...      มันก้ทำให้หมอกยิ้มได้แล้ว

          

  .............................

  

     "  อ่าๆ "

     " เนี่ย  อยากดู perhaps love อ่ะ "

     " ตามใจหมอกเลย "

     " ไม่ๆ  ก้ไปดูด้วยกันอ่ะ  ดนน์อยากดูเรื่องไรอ่ะ  "

     " แล้วแต่หมอกเลย  เราดูได้หมด  "

     "  ว่างั้นได้ไง   ถ้าไปด้วยกัน  เราก็อยากให้เป็นหนังที่อยากดูทั้งคู่อ่ะ  ไม่ใช่คนนึงชอบ  คนนึงไม่ชอบ "  เสียงหมอกเริ่มจริงจังมากขึ้น  อาจเป้นเพราะมาความรู้สึกเบื่อเล็กๆมั้ง  ที่ดนน์จะให้หมอกเป้นคนตัดสินใจเลือกสิ่งต่างๆเองทั้งหมด  ถึงแม้ว่าบางอย่างดนน์ก็ควรจะเลือกเอง  หรือออกความคิดเห็นบ้าง   ...แต่ก็เอาเหอะ   ดนน์ก็เป้นของดนน์แบบนี้   บางครั้งมันก้ทำให้หมอกรู้สึกดีที่มีคนคอยตามใจตลอดเวลา  ทั้งๆที่หมอกก็ถูกเลี้ยงดูมาแบบตามใจอยู่แล้วก็ตาม     แต่บางครั้งมันก้ทำให้หมอกรู้สึกลำบากใจเหมือนกัน... มันเหมือนกับว่าในความสนิทสนมนั้น   ยังมีช่องว่างบางจุดที่ค่อยๆขยายตัวออกไปทุกทีๆ   ...  ท่ามกลางความสนิทสนมนั้น...  กลับมีความรู้สึกห่างเหินอย่างบอกไม่ถูก    ราวกับว่า   หมอกไม่เคยรู้จักดนน์มาก่อนเลย

      "  เรายังไงก็ได้  ดูเรื่องที่หมอกอยากดูอ่าแหละ "

      "  งั้นเด่วค่อยไปดุหน้าโรงกันอีกทีแล้วกัน  ว่ามันมีเรื่องไหนน่าดู "

      " อย่างงั้นก็ได้...เพื่อหมอก "

      " หึๆ  ปากหวานอีกแล้ว....  เด่วเวลาคุยกับคนอื่นก้คงบอกว่าเพื่อคนอื่นเหมือนกัน  มุกตื้นๆ ชิๆ "

      "  หึๆ  แต่เราพูดแบบนี้กับหมอกคนเดียวนะ  "

      "  ไม่เชื่อหรอก  อย่าหลอกเราเล้ย..."  หมอกก็ตอบออกไปงั้นๆ  ทั้งๆที่จริงๆก็พอใจกับคำพูดที่ได้ยินเป็นอย่างมาก  ที่จริงจะว่าไปแล้ว  ต้องบอกว่า  ดีใจมาก...เพราะมันเกินความคาดหมาย...   เป้นน้ำเสียงที่จริงจังกว่าทุกๆครั้งที่หมอกเคยได้ฟังมา

      " หนะ.....  จริงๆนะ   เราพูดจริงๆ  แล้วไอ้ที่หมอกบอกว่าเราปากหวานอ่ะ   เราก้พูดแบบนั้นแต่กับหมอกคนเดียว  "

      " แหง่วๆ  หงะ   นี่ยิ่งไม่เชื่อใหญ่เลย  "

      "  ก็เมื่อก่อนเราเคยพูดแบบนี้ที่ไหน   มาพูดแบบนี้ก็เพราะหมอกอ่าแหละ "

      " อ้าว  ทำไมอ่า "

      "  ก็หมอกชอบพูดแบบนี้กับเราก่อน  ตั้งแ ม. 4 แล้ว "

      "  แล้วไงอ่ะ ....ก็เราปากหวานเป้นปกติ  แล้ว ดนน์จะต้องติดเหมือนโรคติดต่อด้วยหรอ  "

      "  ไม่รู้สิ  แต่ติดไปแล้ว  "

      "  หืม  นี่เราพูดกันถึง  ปากหวาน  หรือ  ปากหมากันเนี่ย  เหมือนว่ามันจะเป็นพฤติกรรมที่เลวร้ายเลยอ่ะ "

      "  555  ไม่รู้เหมือนกันอ่ะ  งงแล้ว  "

      "  พูดไม่รู้รื่องเลย  เชอะๆ  "

      "  เออ....เด่วแม่เรียกกินข้าวแล้วอ่ะดนน์   เด่วคืนนี้ออนเอ็มป่าว  "

      "  ก็ได้อ่ะ   ทำไมหรอ "

      "  อ่อ  งั้นเด่วไว้คุยกันในเอ็มนะ  "    

      

         หมอกรีบตัดบท จบการสนทนานั่นก่อน  เพราะรู้ดีว่า  ต้องคุยต่อไปได้เรื่อยๆแน่   เรื่องจิปาถะ  แค่นิดๆหน่อยๆ  แต่ก็คุยกันได้ครึ่งค่อนชั่วโมง...  ดังนั้น  ไม่อยากให้ยืดยาวยืดเยื้อจนแม่ต้องสงสัย  ก็เก็บไว้ไปคุยเล่นกันบนโลกออนไลน์ดีกว่า    เพราะเวลาที่หมอกคุยแบบนั้น   ไม่มีใครในบ้านมาสนใจ  สงสัยแน่นอน

 

       " อ่าจ้า  ได้ๆ   "

       " งั้นแค่นี้ก่อนนะ   บ๊ายบายจ้า "

       "  สวัสดีคับ  "

 

         หมอกวางหูโทรศัพท์ลง  ด้วยความรู้สึกที่สดชื่น  สดใสกว่าเมื่อเช้ามาก....อาจเป็นเพราะวันนี้อากาศไม่ได้ขมุกขมัวเหมือนเมื่อวาน  วันนี้ฟ้าเป็นสีฟ้า  วันนี้เห้นแสงแดดสีเหลืองทองสาดแสงให้บรรยากาศแจ่มใสโดยทั่วไป     หรืออาจเป็นเพราะวันนี้เป็นวันโชคดีวันนึงของหมอก...  โชคดีที่ได้กินไอติมสมใจ ....โชคดีที่ใครซักคนโทรมา  โชคดีที่รู้ว่าวันพุธที่จะถึงนี้จะได้มีเวลาดีๆอยู่กับคนดีๆหนึ่งวัน

 

         ตอนนี้หมอกดูตัวเองแล้วก็นึกตลกดี  แอบขำเล็กๆ  กับท่าทางของตัวเองในเวลานี้  ไม่รู้จะไปหยิบกระเป่านิตติ้งมาทำไม  ในเมื่อขณะที่คุย  ก็จดจ่ออยู่กับเรื่องราว  อยู่กับคนที่กำลังคุยด้วย..นิตติ้งในมือก้ไม่ได้ขยับเขยิบแต่อย่างได้   มิหนำซ้ำ  ไหล่และคอที่ต้องคอยหนีบโทรศัพท์ขณะที่คุย  เพราะมือทั้งสองต้องจับไม้นิตนั้น  ตอนนี้ก้มีอาการปวดเมื่อยให้รู้สึกแล้ว ....แต่เอาเหอะ....ยังไงตอนนี้หมอกก็รู้สึกดี  และมีความสุขมากขึ้นอีกนิดแล้วนี่นา 

  

 - -  - - -- --   - -- - - - - - - - - - - - - - -- 

 

     "  สวัสดีค่ะ  "

     "  หมอกหรอ   นี่น้าแดงนะ   คุณแม่อยู่มั้ย"

     " อ่อ  ค่ะๆ  ซํกครู่นะคะ   "

 

     "...แม่   น้าแดงโทรมา  "....หมอกวิ่งไปชะโงกหน้าบอกแม่ที่ประตูห้องครัว  แล้วรีบกลับมาปิดทีวี  และพัดลม     เมื่อเห็นว่าแม่เช็ดไม้เช็ดมือ  เดินตามมาที่โต๊ะโทรศัพท์แล้ว   หมอกก็หยิบกระเป๋าสีแดงที่ใส่อุปกรณ์ถักนิตติ้งบนโต๊ะคอมพิวเตอร์เพื่อไปนั่งถักเล่นที่โต๊ะรับแขก ....  เพื่อให้แม่ได้คุยโทรศัพท์ได้สะดวก

 

      หมอกนั่งถักไปได้ซัก 20 นาทีเห้นจะได้  ก็เหลือบสายตาไปเห็นว่าแม่กำลังวางหูโทรศัพท์ลง  ...  พอวางได้สนิท...

     กริ๊ง .......

      " ฮาโหล....  "  แม่ยกหูขึ้นแล้วพูด    หมอกยิ้มให้  พลางนึกในใจ....สงสัยน้าแดงคงยังมีเรื่องเม้าส์ไม่หมดแน่ๆ  เลยต้องโทรมาใหม่ ...เฮ้อ...ผู้ใหญ่ก็ไม่ได้ต่างไปจากเด็กเลยเนอะ

 

      " จ่ะ     รอซักครู่นะ  " .... "  หมอก   ของหมอกหนะ  " ....แม่เอามือปิดที่กระบอกโทรศัพท์ส่วนที่รับเสียง   แล้วทำท่าว่าจะกระซิบกับหรอกเบาๆ "  ผู้ชาย... "

      หมอกยิ้มน้อยๆอย่างเคย ....ขำแม่อยู่เล็กๆ    แล้วจึงลุกเดินขึ้นไปรับโทรศัพท์จากมือแม่

      "  สวัสดีค่ะ "

      "  อ่า  ... "  แค่ได้ยินเสียงอุทานเพียงเท่านี้  หมอกก็รู้แล้วว่าเจ้าของเสียงปลายสายนั่น  คือใคร

      "  อ้าว  ดนน์หรอ  ว่าไงจ๊ะ "

      " ก็โทรมาคุยเล่นอ่ะ   ว่างป่ะ  "

      " ว่างๆ  เด่วแป๊บนะ "  หมอกรีบวางหูโทรศัพท์ลงกับโต๊ะ  รีบวิ่งไปหยิบกระเป๋านิตติ้งนั่นมา  เพราะรู้ว่าต้องคุยได้นานแน่ๆ  เลยตั้งใจจะคุยไปถักไปด้วย  ได้ไม่เสียเวลา....  แล้วจึงนั่งลงกับพื้นกระเบื้องเย็นๆ   วางกระเป๋าลงบนตัก   หยิบโทรศัพท์บนโต๊ะมาแนบหูแล้วเอียงคอ   พร้อมกับยกไหล่ขึ้นดันให้โทรศัพท์คงชิดอยู่กับหู   ให้คงสถาพนิ่งๆได้  เพื่อที่จะใช้มือทั้งสองถักผ้าพันคอสีครีมนี่ต่อไป

       " อ่าจ้า  ได้ละ  "

       "  หมอกไปทำอะไรหรอ  "

       "  อ่อ  ไปเอานิตติ้งมาถักอ่า  ได้ไม่เสียเวลาไง "

       " อ่านะ "

       "  หึๆ  ว่าไงจ๊ะ  "  หมอกพูดต่อไป  เมื่อสังเกตเห็นแล้วว่าแม่เดินกลับไปทำกับข้าวที่ครัวเหมือนเดิมแล้ว  ไม่ได้ซุ่มแอบฟัง..

.

       "  ก็ไม่มีอะไร "

       "  ไม่มีอะไรแล้วจะโทรทำไมเนี่ย... ฮะ "   หมอกพูดเล่นแบบนี้ทุกครั้ง   " อยากคุยกับเราอ่าสิ   ฮิๆ "

       "  หมอกก็รู้ใจเราแบบนี้ทุกที  " .... ประโยคนี้ทำให้หมอกยิ้มอย่างอายๆ  

       "  ปากหวานจริ๊งจริง...  "

       " หึๆ เออ  วันพุธนี้เราว่างแหละ "

       " อ้าว ..ไม่ติดธุระแล้วหรอ...  "  หมอกรึกในใจว่า  จะย้อนถามทำไมนะ  ในเมื่อคำพูดของดนน์เมื่อกี้หมอกก็เข้าใจแล้วว่าเค้าต้องว่างแน่  

       " ที่หมอกบอกว่า .... "

       "  อ่อ  ไปดูหนังกัน  ช่วงนี้หนังดีๆ เข้าเยอะแยะเลย "

       " อืมๆ  เอาดิๆ  " 

     

      

       หมอกเลื่อนสายตาย้อนกลับไปอ่านทุกอย่างที่เขียนตั้งแต่ต้น   เหมือนเป็นการตรวจสอบอย่างละเมียดละไม  ที่เป็นมากกว่าการพิสูจน์อักษร     แต่เหมือนกับจะวัดความรู้สึกที่ถ่ายทอดผ่านตัวหนังสือเหล่านี้   ว่ามันจะทำให้คนอ่านรู้สึกดี  มากน้อยเพียงใด

 

       "  หมอก...  "   เสียงพ่อดังแว่วมา  ทำให้หมอกต้องละสายตาจากภาพตรงหน้า  เพื่อมองหาต้นตอของเสียงนั้น

       " ขา   หมอกอยู่นี่  "  หมอกตะดกนตอบกลับไป  เมื่อรู้ว่าเสียงนั้นมาจากทางหน้าบ้าน

       "  รถไอติมมาแหนะ  พ่อเรียกไว้แล้ว  รีบมาเร้ว "  สิ้นเสียงนั้น  หมอกจึงต้องรีบเก็บสัมภาระ  หอบมันติดตัว  แล้วรีบจ้ำอ้าวไปที่หน้าประตูบ้าน

 

        มองเดินไปที่รถถีบขายไอติม  โค้งตัวแล้วชะโงกหน้าไปดูสิ่งที่ถูกบรรจุอยู่ในถึงสเตนเลสทรงกระบอกใบใหญ่นั่น    แล้วกระชับอ้อมแขนจนสมุดและกระเป่าดินสออยู่แนบออก  ก่อนที่จะเงยหนาขึ้นมายิ้มให้กับคนขาย

 

         "  เอาไอติมอย่างเยวถ้วยนึงค่ะ  "

         "  เอาเหมือนเดิมนะ  "  ลุงคนขายหน้าตาใจดีพูดขึ้น  ....  อายุอานามของแกคงจะเป้นลุงของหมอกได้   หากแต่  หมอกเรียกลุงว่า  ตาใส  มาตั้งแต่เล็กแต่น้อย  หมอกเรียกตามแม่ของหมอกนั่นแหละ  ถึงอายุจะเป้นแค่ลุง  แต่หมอกก็คงเรียก ว่า  ตาใส  เสมอมา ....ก็แกชื่อใส นี่   

          หมอกคิดไปขณะที่แกตักจ้วงไอติมใส่ถ้วยอย่างคล่องแคล้วว่า....หมอกเรียก  ไอติมตาใส ...ชื่อี้ก็ตลกดีนะ   ฟังดูแล้วเหมือนจะบอกว่า   กินไอติมแล้วคงตาใส...ตาใส่เหมือนปลาสดๆแน่ ...   แล้วหมอกก็อมยิ้มให้กับความคิดติงต๊องๆ ของตัวเอง     ก่อนที่จะยื่นมือซ้ายไปรับถ้วยไอติม

          "  หายไปนานเลยนะคะ ..... "

          "  หน้าร้อนขายดี  เลยขายหมดก่อยนที่จะมาถึงซอยนี้  "  แกตอบยิ้มๆ  "  หน้าร้อนค่อยขายดีหน่อย  "

          "  ก็ของอร่อยก็หมดเร็วเป้นธรรมดานี่คะ   ดีใจจังที่วันนี้โชคดีได้ทาน .... เออ  เท่าไหร่คะ  " 

          "  อ่อ   พ่อจ่ายแล้วจ๊ะ  "

          "  ค่ะ  ...  "  แล้วหมอกก็เดินถือด้วยไอติมเข้าบ้านไป 

 

          ในใจนึกอยู่ว่า   โชคดีจัง  .... อยากกินมาตั้งนานแล้ว ....เฮ้อ  สงสัยวันนี้คงต้องมีเรืองดีๆอีกแน่เลย ....

 

          ระหว่างที่นั่งดูทีวีไปพร้อมๆกับกินไอติมกะทิที่เพิ่งซื้อมา    อั้ม..... เวลานี้   อะไรจะสร้างความสุขได้เท่าความรู้สึกที่ไอติมเย็นๆ ค่อยๆละลายในปากคงไม่มีแล้ว

 

          กริ๊ง...........  

          "  หมอก  รับโทรศัพท์ด้วยลูก  "

          "  ค่ะ แม่  "

- - - - - - - - - - - - - - -  - - - -- - - -- - - - -  - - - -- - - - 

4 เมษายน  2549

 

สวัสดีดนน์ที่รัก  กว่าที่ดนน์จะได้อ่านบันทึกเล่มนี้  เวลาก็คงล่วงเลยวันที่เราเขียนไปนานมากแล้ว   ไม่อยากคาดเดาว่า  ดนน์จะได้อ่านมันเมื่อไร   จะอ่านระหว่างการเดินทาง  หรือว่าอ่านตอนที่ไปถึงที่นั่นแล้ว...แต่เราก้เชื่อแน่ๆว่า  ดนน์คงไม่ทิ้งคว้างมัน  คงต้องหยิบมันมาอ่านซักวัน 

 

ดนน์คงงงสินะว่าเราจะเขียนทำไม  ในเมื่อเด่วนี้การติดต่อสื่อสารออกจะสะดวกสบาย ถ้าคิดถึงก็โทรศัพย์หากันก้ได้  ไม่ได้ยากเย็นอะไรเลย  หรือถ้าอยากคุยกันทางตัวหนังสือ  ก็เล่นเอ็ม  ไม่ก้เมลล์หากันก็ได้  หรือเขียนจดหมายอุดหนุนคุณไปรษณีย์...

 

เราไม่ถามดนน์หรอกว่าดนน์อยากรู้มั้ยว่าเราลงทุนเขียนมันทำไม  เพราะเรารู้ว่าดนน์อ่ะ  อยากรู้อยู่แล้ว  ส่วนดนน์เอง  ดนน์ก้คงบอกว่า  ไม่จำเป้นต้องถามเราหรอกว่าทำไม  เพราะยังไงๆ  สุดท้ายเราก็ต้องบอกอยู่แล้ว...  แน่นอน  เราก็กำลังจะบอกดนน์อยู่นี่ไง

 

ที่เราเขียน...ก็เพราะ  เราอยากเก็บความรู้สึกที่มีอยู่ในเวลานี้  เขียนมันลงไปในกระดาษสมุดเล่มนี้ให้หมด....เอาไว้ให้ดนน์อ่านเล่นๆ  เวลาที่คิดถึง  หรือไม่คิดถึงแต่แค่ว่างๆ ก็ได้...  ถ้าเราโทรคุยกัน  มันก็คงเป้นเพียงการพูดคุยถึงเหตุการณ์ในปัจจุบันของเวลานั้นๆ  เท่านั้น แต่เราอยากให้ดนน์รู้ว่า  เวลาที่มันผ่านพ้นมาแล้วนี้ .... ( ขณะที่เราเขียนเล่าเรื่องราวเห่านี้อยู่ )  เราเป้นยังไง  เราอยากบอก  เราอยากคุยอะไรกับดนน์บ้าง  เผื่อว่าเราจะไม่กล้า หรือไม่มีโอกาสได้บอกแก่ดนน์ไง....หรือบางที  ดนน์อาจจะมาค้นพบเหตุผลของการกระทำหลายๆอย่างของเราในบันทึกเล่มนี้เป็นได้ ....( เราพูดแบบซ่อนเงื่อนอีกแล้ว ...  หลอกให้อยากแล้วจากไปเหมือนเคย....  เอาหนะ  ก็เราเป็นซะแบบนี้นี่นา   อดทนอ่านมันหน่อยละกันนะ )    และที่เราใช้ลายมือหวัดๆ ของเราเขียนเอง  ก็เพื่อให้ดนน์รู้สึกว่าเราอยู่ใกล้ๆดนน์เสมอไง  ไม่ว่าดนน์จะอยู่ที่ไหน   ขอให้บันทึกเล่มนี้เเป็นตัวแทนเรามาคุยกับดนน์ก็แล้วกัน   ออกจะเหมือนคนแก่ไปนิด    ที่คุยแต่เรื่องอดีตก็เถอะเนอะ 555   ก็แก่กันแล้วนี่นา  ไม่เด็กแล้ว

 

มาฟังเรื่องของเราบ้างดีกว่า   สมุดเล่มนี้มันได้ใกล้เคียงกับไดหน่อย

 

เมื่อวานฝนตกหนักมาก   ช่วงนี้เรากำลังเห่อถักนิตติ้งอยู่  เลยถักตลอดเวลาเลยแหละ  ถักเรื่อยๆ  ขนาดฝนตกหนัก  ยังไม่รู้สึกตัวเลย  จนฟ้ามืดมาก  แสงไม่พอแล้วถึงได้เลิกนั่นแหละ

 

เพิ่งจะหัดถักได้ 1 วัน  ทำตามแบบห่วงนิต  แต่ไหงมันออกมาเป้นห่วงเพิร์ลก้ไม่รู้  ตลกดีอ่ะ   เลยกลายเป้นว่าเราถึงนิตไม่เป้นอ่ะตอนนี้     แต่ก็คงดันทุรังถักนิต ( ที่เป้นเพิร์ลมันต่อไปเนี่ยแหละ )   ตอนนี้เราถักผ้าพันคอได้ ยาว 20 เซนละ  หึๆ  โม้ไป  ผ้าพันคอสีครีม  เราคิดเอาเองว่าถ้ามันเสร็จดนน์คงชอบอ่ะ     ถ้าไม่ชอบก็คงต้องจำยอมอ่ะ   เพราะเราบอกให้ดนน์เลือกสีแล้ว  แต่ดนน์บอกตามใจเรา     เราก้เลยต้องตามใจตัวเองจริงๆ   ถ้าพูดถึงฝีมือ  คงไม่ได้เรื่องแน่ๆอ่ะ ดีอยู่แค่มันเป้นของที่เราตั้งใจจะทำให้ดนน์เท่านั้นเอง   เนี่ย  เด่วว่าเขียนเสร็จก็จะรีบไปทำต่อแล้ว  เด่วจะเสร็จไม่ทันดนน์ไปเชียงใหม่หละแย่เลย  ไม่อยากส่งไปรษณีย์ไปให้ 555 อยากไปคล้องคอให้เองอ่ะ  ได้ซึ้งๆ  เหมือนในนิยาย หุหุ

 

ตอนนี้คิดถึงดนน์ขึ้นมา  แต่ไม่อยากโทรไปคุยแล้ว  เพราะว่าช่วงนี้คุยด้วยบ่อยแล้ว คุยแทบทุกวันเลย  อีกอย่าง ดนน์คงจะยุ่งอยู่กับการเตรียมตัวไปเรียนไกลๆบ้านอยู่ด้วย   เราก็เลยมาคุยกับดนน์ในนี้แทนไง.... ว่าแต่  ตอนที่ดนน์อ่านอยู่เนี่ย  จะนึกออกมั้ยหว่าว่าที่เราบ่นๆไป... ตอนนั้นดนน์ทำอะไรอยู่...เราไม่บอกหรอกนะ   เพราะเราไม่รู้   คงต้องนึกเอาเองละกัน

 

วันนี้เขียนเยอะแล้ว  พอแค่นี้ก่อนดีกว่า  เมื่อยมือแล้ว  เก็บไว้เขียนวันอื่นๆบ้าง  ได้มีอ่านหลายๆวันเนอะ 

 

ก่อนที่เราจะไม่เจอ  อยากอยู่ใกล้เธอให้นานแสนนาน

ก่อนที่เธอจะต้องไป

( เมื่อเช้าดู MV เพลงนี้อ่ะ  เศร้าดี  ชอบๆ 555 )

 

คิดถึงเราบ้างนะ

หมอก

*** ขอบคุณเพื่อนๆทุกคนที่สละเวลามาอ่านให้น้า  ขอบคุณจริงๆ ( ทั้งที่เราบังคับอ่านก็เหอะ  ) ..  เหนมีคนอ่าน ( เพราะถูกบังคับ )  ก็ดีใจ...อิอิ   เลยอยากจะต่อมันซะวันนี้เลย   

 

- - - - - - - - - - - - -

      เช้าวันใหม่วันนี้ไม่ได้ผิดแผกแตกต่างไปจากวันก่อนๆเลย  อาจจะมีต่างบ้าง  ก็ตรงที่วันนี้หมอกตื่นสายกว่าปกติเกือบหนึ่งชั่วโมง     ความงัวเงีย  สะลึมสะลือ  พลันหายไป  เมื่อเธอเห็นว่าเข็มนาฬิกาฝาผนังที่ติดอยู่ฝั่งตรงข้ามหัวเตียงชี้อยู่ที่เลข 12  และเข็มสั้น  ชี้อยู่ที่เลข 7 แล้ว

       หมอกหลับตานิ่งอยู่เกือบนาที ก่อนที่จะลืมตารับวันใหม่อย่างแท้จริง   คล้ายกับการถอยหลังเพื่อเตรียมตัวเตรียมใจให้พร้อม ก่อนที่จะต้องก้าวไปข้างหน้า... แต่ทันทีที่ได้สติ....ความนึกคิดก้ยังคงวนเวียนกลับไปยังเรื่องที่ค้างคาอยู่ในหัวตั้งแต่เมื่อคืน....  มันทำให้หมอกดูไม่ร่าเริงเหมือนอย่างเคย

 

      ในช่วงเช้าของเวลาปิดเทอมแบบนี้   ไม่ได้มีอะไรให้หมอกทำมากนัก  จะว่าไปแล้ว  คนที่มีอายุรุ่นราวคราวเดียวกับหมอก    และอยู่ในช่วงเวลาแบบนี้เหมือนกัน  เวลาที่รอการประกาศผลสอบเข้ามหาวิทยาลัย.....น่าจะเรียกได้ว่า  เป้นพวกว่างงาน   ไม่มีอะไรให้ทำ....       มันว่างมากเกินไปจนมีเวลาไปคิดฟุ้งซ่านได้สารพันเรื่อง..

     

       หลังกิจกรรมยามเช้า...  นับแต่สายๆไปจนถึงเที่ยง  นี่คือ ช่วงเวลาอิสระของหมอกแล้ว   จากเดิมที่ดีใจที่มีเวลาว่างเหลือเฟือ...พ้นจากพันธนาการของภาระหน้าที่กับการคร่ำเคร่งอ่านหนังสืออย่างเมื่อสองเดือนก่อนหน้านี้   แต่เวลานี้  มันกลับเป็นความรู้สึกที่มากเกินไป   มากเกินพอ.....แผนการที่เคยคิดฝันว่าจะทำโน่นทำนี่ในช่วงปิดเทอมก็ดูจะสูญสลายไป....ไม่ใช่เพราะสิ่งเหล่านั่นได้ทำหมดแล้ว...แต่มันกลับเป้นเพราะความเปลี่ยนแปลงที่แปรผันไปตามสถานการณ์..แล้วที่สุดก็เป็นเพียงสิ่งที่ถูกละเลย  และหลงลืม....

        วันนี้หมอกนึกได้ถึงสิ่งๆหนึ่งที่ตั้งใจว่าจะทำตั้งแต่ก่อนจะปิดเทอม    แล้วจึงตัดสินใจว่าจะเริ่มลงมือเสียตั้งแต่วันนี้ ก่อนที่จะไม่มีโอกาสได้ทำเลย   หมอกมีสมุดปกแข็งสีเหลืองที่เหลือมาจากโรงเรียน หนึ่งเล่ม  หยิบมาพร้อมกับกระเป๋าดินสอสีส้มคู่ใจ   แล้วก็รีบเดินไปยังโต๊ะม้าหินใต้ต้นไม้ใหญ่ที่ปลูกอยู่ที่สวนหน้าบ้าน

 

          หมอกนั่งลงในตำแหน่งที่คุ้นเคย...ที่นั่งประจำที่นั่งตั้งแต่จำความได้....ค่อยๆ  เปิดปกกระดาษสมุดที่นำมา   พลิกดูหน้ากระดาษที่ขาวสะอาดแผ่นแล้วแผ่นเล่า.... แต่สายตานั้นกลับเหม่อลอย...ไร้จุดหมาย  เมื่อจิตใจกลับเข้าสู่ร่างกายอีกครั้ง...จึงกลับมาที่จุดเริ่มต้น   ที่หน้ากระดาษแผ่นแรก... จรดปากกาด้ามโปรดลงบนกระดาษนั้น

 

           "   บันทึกถึงดนน์  "

 

 

 ***  ก่อนจะพิมในตอนต่อไป  ขอขอบคุณโจ้มากมายที่ติดตามอ่านบลอคเราเสมอๆ  ค่อยมีกำลังใจอัพขึ้นมาหน่อย

555  ที่จริง  พอเหนเมนต์โจ้  แล้วก็จะมาอัพมันทุกวันเลย   ถ้าเพื่อนๆคนไหนเข้ามาอ่าน   ก็ช่วยติชมกันนิดนึงนะจ๊ะ   อย่างน้อยๆจะได้รู้ว่ามีคนอ่านนิยายเพี้ยนๆ นี่มากน้อยแค่ไหน.... เขียนขาดใจเลย   ไม่พูดพร่ำและ  มาต่อตอนต่อไปกันดีกว่า

 

 

 

.....

       หมอกหยุดเท้าที่กำลังจะก้าวต่อไปอยู่ชั่วอึดใจ ค่อยๆวางเท้านั้นลงบนพื้นอย่างแผ่วเบา  ชะงักงันในความคิด   เหลือบมองไปทางโทรศัพท์  ลังเลใจอยู่ว่าจะโทรไปหา ....  ดีหรือไม่      แล้วก็ผละสายตา   เดินตรงไปที่ห้องน้ำ..ตามปกติ   ในเวลาห้าทุ่มกว่าๆ  ก่อนที่จะเข้านอนแบบนี้ 

 

       อีกครั้งที่หน้าประตูห้องนอนของหมอกเอง....มือที่จับลูกบิดเพื่อเปิดประตูค่อยคลายลง หมอกยืนก้มหน้าอยู่หน้าประตูอยู่พักนึงด้วยกำลังใช้ความคิดบางอย่าง  แต่ท่าทางนั่นดูราวกับเธอกำลังทำความเคารพประตูห้องนอนของเธอเอง 

       "  ฮืม....   "  เสียงถอนหายใจของหมอก  ที่เป็นสัญลักษณ์บ่งบอกว่า   กระบวนการคิดเมื่อครู่ได้สิ้นสุดลงแล้ว ... บัดนี้เธอได้คำตอบแล้วว่า..เธอต้องทำอะไร...ต่อไป

 

        มือน้อยๆ  จิ้มกดลงบนปุ่มตัวเลขบนเครื่องโทรศัพท์อย่างเชื่องช้า ...อาจเป็นเพราะมันแฝงความลังเลอยู่ไม่น้อย  ในสิ่งที่หมอกกำลังจะทำ...แต่หมอกก็ได้ตัดสินใจแล้ว   แม้จะเชื่องช้าเกินไปนัก....สุดท้าย  โทรศัพท์เครื่องนี้ก็ได้ถูกต่อสายไปยังหมายเลยปลายทาง  ที่หมอกจำได้ขึ้นใจ...เพราะความเคยชิน

 

       "  สวัสดีคับ  "  เสียงจากปลายทางที่คุ้นหู   เสียงเบาๆ  เรียบๆ  ที่แอบซ่อนความรู้สึกเศร้าเล็กน้อยนี้   ยิ่งทำให้หมอกรู้สึกใจหายเมื่อได้ยิน .... แม้ว่าจะเป้นเสียงที่คุ้นเคยก็ตาม

       "  ดนน์   นี่หมอกนะ "    คำพูดปกติที่หมอกจะพูดเป็นประโยคแรกทุกครั้ง  เมื่อคุยโทรศัพท์กับเพื่อนๆ  ถูกกล่าวออกไปอย่างอัตโนมัติ

       "  อ่าฮะ   " เสียงตอบที่เรียบเฉย  ไม่ได้แสดงความรู้สึกกระตือรือร้นหรือความแปลกใจใดๆ  ที่หมอกโทรมา ....ในเวลาแบบนี้  ยิ่งทำให้แววตาของหมอกดูเศร้าลงไปกว่าเดิม .... หากแต่เสียงที่โต้ตอบไปนั้น  ก็ยังคงความสดใสในแบบของหมอกไว้ไม่บกพร่อง

       " หมอกกวนดนน์ป่าว "

       "  ไม่หรอก ...มีอะไรหรอ "   มันเป็นประโยคธรรมดาๆ  ที่หลายๆคนเคยใช้   ....หมอกก็ได้ยินมันมานับสิบนับร้อยครั้งแล้ว.... แต่ครั้งนี้   หมอกกลับรู้สึกว่ามันเป็นประโยคที่เรียบเฉย และเย็นชาเหลือเกิน  ทั้งที่จริงๆแล้ว น้ำเสียงของผู้พูดก็คงไม่ได้แตกต่างไปจากครั้งก่อนๆที่หมอกเคยได้ยิน   แต่ความวิตกต่างๆ...ชักจูงให้จิตใจที่อ่อนไหวของหมอกได้คิดไปในทิศทางอื่น...

 

      " อืม   อยากดูหนังอ่ะดนน์   ไปดูหนังกันป่ะ "

      " ช่วงนี้ไม่ว่างอ่ะ  "

      " อ่าฮะ  ไม่เป็นไร   แล้วตอนนี้ทำอะไรอยู่หรอ  "

      " อืม  ขอโทษนะ   เล่นเกมส์อยู่อ่ะ  ฮ่าๆ  เล่นไพ่อ่ะ "

      "  นะ   ...  อบายมุขทั้งนั้น  ไปเล่นเกมส์ต่อเถอะ  เราโทรมาแค่นี้แหละ  "

      " อ่าๆ   ขอโทษนะ"  ... มันเป็นไปอย่างที่หมอกกลัวจริงๆ    ความรู้สึกเดิมๆที่มีให้กัน  มันลดน้อยลงไปแล้ว...

      " ไม่เป็นไร  เข้าใจๆ  งั้นแค่นี้นะ "  เสียงที่เคยสดใสนั้น    ตอนนี้ความรู้สึกน้อยใจได้ปรากฏออกมาแล้วมาให้ได้ยินแล้ว

      " หมอกมีอะไรรึป่าว "

      " ไม่อ่ะ  ง่วงแล้ว  แค่นี้แหละ....  สวัสดีจ้า "

      " สวัสดีคับ "

 

     หมอกค่อยๆทรุดตัวลงนั่งกับพื้น....  ความง่วงเมื่อครู่ได้หายไปแล้ว   เวลานี้เรื่องราวเก่าๆ ค่อยๆผุดขึ้นมาในความนึกคิดของหมอกไม่ขาดสาย

 

- - - - - - - - - -

      " เงียบทำไมอ่ะ "  หมอกถามไปเพราะสงสัยกับความว่างเปล่าที่แนบชิดอยู่กับหูของเธอ.... 

      " เปล่าอ่ะ   ไม่มีอะไร  ไม่รู้จะพูดอะไร " คู่สนทนาตอบกลับมา

      "  อ่ะ  ยิ้มอยู่อ่ะสิ  "

      " หมอกนี่รู้ใจดนน์จริงๆ  รู้ทุกเรื่องเลย " 

      " หึๆ  ก็เป็นแม่หมอนี่นา  แม่นด้วย "

      " รู้ทุกเรื่องเลยอ่ะ  "

      " หึๆ...แล้วยิ้มทำไม "

      " ก็ดีใจ ... "

      "  ดีใจเรื่องอะไร "

      " ที่หมอกโทรมา  ดีใจที่ได้คุยกะหมอก  "

      "  นะ  ปากหวานซะ...  บอกว่าดีใจที่โทรมา   แต่ทำไมไม่พูดอะไร  โทรมาก็ต้องคุยดิ ...เงียบอยู่ได้ "

      " ก็ดีใจ  แต่ก็ไม่รู้จะพูดอะไรไง "  

       ได้ยินแบบนี้  หมอกคงยิ้มหน้าบานอย่างไม่ต้องสงสัย....เป็นความรู้สึกเขินอายที่ชุ่มชื่นหัวใจน้อยๆดีจัง

     " แกร็ก... "

       เสียงไม้นิตสเตนเลสหล่นลงกระทบพื้นกระเบื้องสีขาว...  เสียงแหลมแต่ค่อนข้างกังวานนี้ปลุกให้ชัหมอกรู้สึกตัวขึ้นมา  หลังจากที่นั่งเหม่อ  ทิ้งผืนผ้าพันคอที่ถักไปได้ซักหนึ่งฟุตและมือทั้งสองข้างที่ถือไม้นิตนั่นไว้บนหน้าตัก  เวลามันคงล่วงเลยผ่านไปนานพอควร  จนทำให้สมาธิที่เคยเพ่งที่ห่วงเส้นด้ายไหมพรมแต่ละห่วงบนไม้นิต...กลับไปจดจ่ออยู่กับเรื่องบางอย่าง  ที่ครุ่นคิด  วนเวียนอยู่ในหัว...  มือทั้งสองที่จับไม้นิตอย่างถนัดมือ  พร้อมที่จะทำงาน  จึงค่อยๆคลายออก  จนไม้นั้นร่วงหลุดมือไป  เกิดเป็นที่มาของเสียงเล็กๆเสียงนี้

       หมอกสะดุ้งเล็กน้อย  ....อย่างอัตโนมัติ  แล้วจึงถอนหายใจเล็กๆ ก่อนที่จะเก็บวัตถุที่ตกลงพื้นนั่นขึ้นมา...  เวลานี้รู้สึกได้ว่าประสาทสัมผัสทุกส่วนในร่างกาย  จะสามารถรับรู้ความรู้สึกได้ทุกสิ่งอย่างละเอียดละออ  ได้กลับมาทำงานหลังจากที่เฉยชาและไร้ความรู้สึกเช่นเมื่อครูนี้

 

       เท้าที่วางอยู่บนพื้นกระเบื้องนี้....บอกมาว่า   พื้นนี้เย็นยะเยือกเหลือเกิน

       หูที่เหมือนจะดับไปเมื่อครู่นี้   ก็บอกให้รู้ว่า...ข้างนอกฝนต้องตกหนักมากแน่ๆ    ฟังได้จากเสียงอันหนักหน่วงที่สายฝนกระทบกับรางน้ำฝนบนหลังคาบ้าน....รวมทั้งเสียงน้ำไหลในรางนั่น  ที่บอกว่าอัตราเร็วในการเคลื่อนตัวคงมากอยู่ทีเดียว

       ขนที่แขนและขาขยับตัวขึ้นเล็กน้อย  บ่งบอกว่า  อากาศรอบตัวเวลานี้...ก็คงจะหนาวเย็น..

 

       หมอกวางมือจากผ้าพันคอ ....  เก็บอุปกรณ์ทุกๆอย่างใส่ลงในกระเป๋าสีแดงบนโต๊ะ   แล้วลุกเดินช้าๆไปที่กระจกหน้าต่าง...  มองลอดออกไปข้างนอก   เห็นเป็นม่านน้ำสีขาวครอบคลุมทั่วทุกบริเวณ....  น่าแปลกดี       ที่ตอนนี้เดือนเมษาแท้ๆ    อากาศควรจะร้อนจนหูดับตับไหม้....  แต่วันนี้กลับมีฝนตกหนักคล้ายกับว่าเราได้เดินทางมาถึงช่วงเวลาเดือนพฤษภาคมเสียแล้ว   แต่ก็คงไม่แปลกสำหรับผู้ที่ดูข่าวพยากรณ์อากาศเสมอๆ  จะรู้ว่า  ช่วงเวลานี้  มีพายุฤดูร้อนเข้ามา...จึงทำให้ฝนตกหนักและมีลมแรง  เหมือนๆกับหน้าฝน...    และอาจจะติดต่อยืดเยื้อไปจนถึงเดือนหน้า...

 

      น้ำฝนที่สาดละอองมากระทบกระจกหน้าต่าง...ค่อยๆรินไหลเป็นทางยาวจากบนลงร่าง   ราวกับว่ามันกำลังหลั่งน้ำตาอยู่...  มันทำให้หมอกรู้สึก เหงา   หดหู่...ขึ้นมาจับใจ

 

       หลายต่อหลายคนบอกว่า เวลาฝนตก  จะรู้สึกเหงา.... หมอกก็เห็นด้วยกับคำพูดนี้อยู่   มันน่าแปลกมากเลยทีเดียว  ที่ความเป็นไปของธรรมชาติ  จะมีอิทธิพลต่ออารมณ์ความรู้สึก มนุษย์มากมายถึงเพียงนี้    ถึงแม้มันจะทำให้เรารู้สึกเหงา  รู้สึกเศร้า  แต่การใช้ชีวิตอยู่บนโลกใบนี้มาสิบแปดปี  น่าจะทำให้เรารู้สึกชาชินนะ  เพราะยังไงแล้ว  ในหนึ่งปีก็จะต้องมีหน้าฝน..ต้องมีฝนตก   ไม่เคยขาดเว้น  จะตกมากตกน้อยนั่นอีกเรื่องนึง    หากแต่เราควรจะรู้สึกชินกับมัน...เพราะมันก็เป็นแบบนี้ทุกๆปี   เราน่าจะรู้สึกชินเหมือนเสียงแอร์ในห้องนอน....ที่ตอนเราเปิดใช้ครั้งแรกจะได้ยินเสียงการทำงานของเครื่อง...แต่ซักพัก  ร่างกายจะปรับตัวให้เราชินกับเสียงนั่น  จนเหมือนเราไม่ได้ยินเสียงแอร์อีกเลย...แล้วเราก็หลับสบายตลอดคืน

 

     ในทางตรงข้าม  ยิ่งเติบโต  ยิ่งใช้ชีวิตยาวนานขึ้นมากเท่าไร  เรายิ่งรู้สึกว่า   ฝนตก...มันเหงานัก...น้ำฝนที่ชุ่มชื่น  กลับทำให้หมอกรู้สึกว่ามันเย็น   จนเชือดเฉือนความรู้สึกเบิกบานให้หมดสิ้น.... แท้ที่จริงแล้ว  มันก็ไม่ใช่สาเหตุของสายฝนนั่นหรอก  ที่ทำให้หมอกรู้สึกหดหู่....เพียงแต่เวลานี้  หมอกกำลังมีเรื่องบางเรื่องอยู่ใจ   มันทำให้หมอกรู้สึกหนักใจนัก   จึงทำให้เวลานี้  เวลาที่คนทั่วไปอาจรู้สึกเพียงเหงาเล็กๆ....   กลับทำให้หมอกรู้สึกโดดเดี่ยวอ้างว้างเหลือเกิน

มีคนเค้าบอกว่ชื่อนี้ดีอ่ะ

แล้วอีกอย่าง  อ่านบลอคนี้ ก้เหมือนอ่านนิยาย 555 ที่ไม่เคยจะเขียนจบ

และไม่ค่อยจะเขียนให้คนอื่นเค้ารู้เรื่องอ่านะ

 

มาคิดๆ  ดู  ก็เสียดายชื่อนี้อยู่เหมือนกัน  มันแปลกดี...

งึมๆ  เลยตกลงใจว่า  จะใช้เมลล์นี้เพื่อการนิยายเท่านั้น

ฟังดูแปลกๆ  แต่ก็เชื่อว่า  จะยังมีคนใจดีแวะเวียนมาอ่านอ่านะ  

แล้วคราวนี้ก้จะพยายามเขียนนิยายให้จบด้วย  ..

 

 

ขอให้ติดตามผลงานด้วยนะจ๊ะ

ที่มาเขียนนิยายให้อ่านเนี้ย  ก็เพื่อเพื่อนๆที่น่ารักของเราทุกคน...

ดังนั้น  ต้องอ่าน ....

 

 

เด่วคืนนี้จะมา  อัพจ้า .....

ถือได้ว่า  นี่คือบลอคสั่งลา..อำลาครั้งสุดท้ายอย่างแท้จริง

ก่อนหน้านี้..เคยมีสั่งลามาครั้งนึง  แต่แล้วก็ยังคงมาอัพกันอยู่เรื่อยๆ..

แต่ครั้งนี้  คือ  การสั่งลา  แบบ ลาแล้ว  ลาลับ

จึงต้องมาประกาศให้เพื่อนๆทราบโดยทั่วกัน...

เนื่องจาก จะเป็นการละทิ้ง space นี้แล้ว  ยังเป้นการอำลาเมลล์  zabo นี้

โดยจะเป็นการยุติการใช้งานอย่างเป็นทางการ....  จะไม่มีการ online อีกต่อไป..

จึงขออาศัยบลอคนี้ประกาศแก่ผู้ที่เราไม่มีโอกาสบอกละกัน

 

หลายต่อหลายคนถาม.??? ทำไมเปลี่ยนเมลล์บ่อยจัง

คำตอบคือ   อย่างเปลี่ยน....

คงต้องมีคนถามอีก  ทำไม??

เราต้องการความเปลี่ยนแปลงบางอย่างหนะ  ให้มันเปลี่ยนแล้วเปลี่ยนเลย

เปลี่ยนไปชนิดกู่ไม่กลับ  เปลี่ยนไปจนตาย....

ฟังแล้วงงอ่าสิ....

แต่เด่วจะพบคำตอบ  ในคำถามต่อไป

มีเพื่อนที่รักคนนึงบอกว่า  ซ่าโบะ  ชื่อเท่ออก  เปลี่ยนทำไมอ่า..

 

งั้นเราคงต้องมาเล่าถึงที่มาของกาตั้งชื่อเมลล์นี้

เล่าก่อนว่า  ซ่าโบะ   แปลว่าอะไร...  ซ่าโบะแปลว่า ผ้าห่ม...ดูเหมือนไม่มีอะไรใช่มะ

แต่  มันหมายถึงผ้าคาดเอวของรักรบชาวชวา.... จะใช้เป็นเครื่องแสดงสถานภาพของบุคคล

ทั้งยังเป้นของประจำกาย  ไม่สามารถมอบให้ใครอื่นได้ง่ายๆ

การจะมอบซ่าโบะให้ใครผู้หนึ่งผู้ใดนั้น 

 บุคคลนั้นต้องมีความสำคัญ  เป้นที่รักอย่างมาก

เป้นผู้ที่จะยอมตายแทนได้ ( เท่านั้น )

 

พล่ามๆ มาทั้งหมด  เราแค่ว่า  เหตุผลหนึ่งที่เราตั้งชื่อนี้ คือ  มันมีความหมายดี

แต่เหตุผลที่แท้จริงหนะหรอ

 

เราตั้งชื่อนี้  เพื่อ ระลึกถึง...เค้าของเรา

( งง อ่าดิ   ใครบ้าอะไรชือ่ผ้าห่ม  )

เค้าของเราไม่ได้ชื่อผ้าห่มหรอก

 

เพียงแต่มันเป้นนัยทางความหมายที่เราเปรียบเทียบตัวเราเองเป็ยผ้าห่ม..

ส่วนเค้าของเรา  คือ  หมอน...

แล้วทำไมเป้น ผ้าห่มกะหมอน....

รักมากทำไมไม่ตั้งชื่อประมาณของคู่ๆๆ  ตะเกียบ  อะไรทำนองนี้

ตอบง่ายๆ  เรารู้ตัว  และเจียมตัวด้วย...

สังเกตมั้ยอ่ะ  ว่ามีบ้านไหนบ้าง ที่วางผ้าห่มคู่กับหมอน...ไม่มีอ่ะ

หมอน  อยู่ที่หัวนอน

ผ้าห่ม  อยู่ที่ปลายเท้า....( เราเจียมตัวจริงๆนะเนี่ย )

หมอน  มีคุณค่า  เป้นที่รองรับศีรษะในยามหลับใหล

และผ้าห่ม  มันก็อยู่ใกล้ๆหมอนเนี่ยแหละ ใช่ห่มให้ความอบอุ่น

 แต่มันไม่เคยมีคุณค่าเทียบเคียงหมอนได้...

ประมาณ  อยู่ใกล้ๆ แต่มิได้เคียงข้าง.....

 

เนี่ยแหละที่มา....

 

เอาหละ เราก็ได้ไขข้อสงสัยให้แล้วนะ...

หวังว่าเราจะได้เจอกันใหม่...

พบกันที่  moon_write@hotmail.com

 

ลาแล้ว....ซ่าโบะ  ที่รักของเรา

ลาแล้ว....เค้าของเรา

วันนี้เราขอเขียนเกี่ยวกับเค้าของเราทั้งหมดเลยนะคะ...

เนื่องจากว่า  การเริ่มต้นเขียนบลอคของเรานี้..

มีเหตุผลส่วนตัว  ก็เพราะ  เค้า  ของเรา

เพราะโดนปกติเราไม่ค่อยชอบเอาไดอารี่มาให้ใครอ่าน

ที่มาเขียนนี้  แค่อยากใช้ตัวหนังสือระบายอารมณ์..

เอามันออกไปบ้าง  จะได้ไม่เก็บไว้มากจนเกินไปนัก

และถึงวันนี้...  เราว่ามันไม่จำเป้นแล้วแหละ...

เริ่มสงสัยแล้วหละสิว่าทำไม.... อ่านข้างล่างต่อไปละกานนะจ๊ะ

 

ตอนนี้เรารู้สึกดีมาก

รู้สึกได้ว่า ... เราเข้มแข็งมากขึ้น แล้ว...

เหมือนเคยได้ยินคนพูดว่า.... เมื่อใดที่เรารู้สึกว่าเรายืนได้ด้วยตัวเอง

หลังจากที่ล้ม.... มันเป้นความรู้สึกที่ดีมาก... รู้สึกถึงความมั่นคง

ความมั่นใจ  ....  เราอยู่ด้วยตัวเราเองได้...

ใช่ .... มันรู้สึกดีมากๆจริงๆ

 

วันนี้ที่เรายืนได้ด้วยตัวเอง ...

ยืนได้หลังจากความเจ็บช้ำอย่างที่สุด...

เชื่อมั้ย ... เราเคยร้องไห้ตลอดเวลาติดต่อกัน  7  วัน ...( หมายถึงตลอดเวลาที่ตื่นอ่านะ )

แบบ มองกลับไป ...ก็ขำๆดี .... คนอกหักก็มีพลังเยอะนะเนี่ย...ร้องได้นานมากมาย

แต่เราก็ไม่ได้มองว่าที่เราทำไปงี่เง่านะ...555

เราว่า...มันเป็นเรื่องดีมากนะ  ที่รักใคร แล้วร้องไห้เพื่อใครซักคนได้ขนาดนั้น

 

ตอนที่เราเศร้าๆนะ  เราบอกได้อย่างเต็มปากเลยว่า...

เราไม่มีทางทำใจได้ ...ถึงตอนนี้เหตุการณ์บางอย่างที่เกิดหรือกำลังจะเกิด..

เราก็ยังคงทำใจไม่ได้  .... แต่ยังไงแล้วเราก็ต้องยอมรับ..

 

เราเลยคิด...มอง   ... และเก็บความรู้สึก  ด้วยแนวใหม่ๆ

แต่เราไม่ใช่เด็กแนวน้า..

 

ถ้าถามว่า..เรายังรักเค้าของเราอยู่มั้ย ...เราตอบได้เต็มปากเลย...ใช่

และคิดว่าคงตลอดไปด้วยมั้ง...

อ้าว....งงหละสิ  ไหนว่าเข้มแข็ง ..มันต้องแสดงว่าตัดใจได้..ไม่ใช่หรอ??

 

เราไม่ได้ตัดใจหรอก.. ไม่ได้ตัดใจด้วยการเลิกรัก

ไม่ได้ตัดใจด้วยการตัดขาด    เอามันออกไปจากชีวิตชั้น...แบบทั่วไป

เพียงแต่...เราคิดแบบแบ่งแยก... ( เราสามารถคิดอะไรแปลกๆได้เสมอ )

เราแยก เค้าของเรา....ออกจากตัวตนของเค้า

ตัวตนที่มีร่างกาย   ตัวตนที่มีลมหายใจอ่านะ

เวลานี้ เค้าของเราก็จะมี 2 ส่วน   ส่วนที่เป้นตัวเป็นๆ  กะส่วนที่อยู่ในใจเรา

เราให้ ตัวตน ( เป็นๆ )...เป็นพี่  เป้นเพื่อน  เป็นน้อง...เป้นอย่างที่เค้าเป็นก่อนหน้านี้

 

ดังนั้น  เมื่อเรากล่าวถึง..." เค้า " ของเรา...

นั่นคือ...เค้าในใจของเราเท่านั้น..เค้าที่เป้นความททรงจำที่แสนดี

เค้าที่เป้นความรู้สึกดีๆ  เค้าที่เป้นภาพที่ดี   ที่อยู่ในมโนสำนึกของเราตลอดเวลา

 

เค้า...ของเรา   จึงจะอยู่กับเราเสมอ  ไม่ว่าเวลานี้  หรือเวลาไหนๆ

เค้าจะไม่จากไปตามเวลา  หรือระยะห่วงของระยะทาง

เค้าจะยังคือรักแรก  และคือรักที่สำคัญ...ตลอดไป

เค้าจะไม่ถูกแทนที่โดยใครทั้งสิ้น  และจะไม่ถูกเปรียบเทียบกับใคร..

 

เค้าของเรา...จะ คือ  เค้าของเราตลอดไป...

ความรู้สึกในเวลานี้...หรืออีก 20 ปี  ก็จะคงเดิม...

เค้าของเรา ...คือ ที่รัก ของเราเสมอ

 

ดังนั้น  ..เมื่อเราคิดเช่นนี้ ...คงไม่จำเป้นที่ต้องมาระบายอารมณ์ใดๆในนี้แล้วเนอะ

เพราะเราคงเป็นสุขกับการคิดแบบนี้... ความรู้สึกดีๆ  ต่อเค้าในใจเราแบบนี้อ่านะ

 

เราจึงขออำลาบลอค  อำลาสเปซนี้เพียงเท่านี้...

ขอให้ทุกคนโชคดีนะคะ...

 

 

วันนี้  2 มี.ค.  เราต้องไปรับผลสอบ ( ที่เราพอรุแล้ว )

ตื่นมาตั้งแต่ตี 4....มัวแต่เก็บ จัก ข้าวของที่มันรกมากตั้งแต่ก่อนสอบให้เรียบร้อยขึ้น

มาอาบน้ำอีกทีก็....ตีห้าแร้ว...กว่าจะแต่งตัวเสร็จ  หกโมง  ( ช้าจริงๆ )

กว่าจะได้ขึ้นรถ.... เกือบ 7 โมง ....ทำให้มา ร.ร. สาย อีกแร้ว

เวลาที่มารับผลสอบ  ... สายทุกทีเลย

  ดังนั้น  ก็ทำตัวไม่ดี  โทรไปบอกตาลว่าไปสายเป็นเพื่อนหน่อยสิ 555 ...แย่เนอะ

 

มาเจอเพื่อนที่หน้ารักที่ ร.ร.   ได้เห็นหน้าให้หายคิดถึง ที่ไม่ได้เจอตั้งนาน ..

คุยกันโขมงโฉงเฉง...พูดจนคอแห้ง  เสียงเริ่มเปลี่ยนโทน  ...

ได้ใบเกรดมาดู....โศกสลดเลย....

 

เลข 79  เคมี 79  ฟิสิกส์ 78... เออ ปีนี้คงชงจริงๆ    เด่วไปไหว้พระที่เยาวราชดีก่า

 

 

หลังจากนั้น เราก็มีกิจกรรมสาระพัด ระหว่างนั่งรอ...เพื่อจะไปกินต่อไป...

บางคนอ่านหนังสือ  บางคนคุย ....แน่นอน อย่างเรา  คุยแน่ๆๆ

และบางคนก้หลับไป...

 

 

สุดท้าย  ก็ไปกินพิซซ่ากันที่เดอะพิซซ่า ข้างบน สเวนเซ่น

คนเยอะแยะ  เต็มไปหมด  เยอะขนาดแป้งจะไม่พอ

ขอบหนานุ่มเลยต้องลดขนาดเป้นแป้งกรอบๆแทน..

แต่เราไม่ได้กินหรอก....เพราะน้ำหนักเพิ่งขึ้น  แล้วก็ไม่ได้กินแป้งมานานมากแล้ว

เลยขอสลัดแทน...ต้องชืท่นชมความสามารถในการจัดสลัดบาร์รุนแรง  แบบสุดยอด

มีการจัดวางอย่างเป็นระเบียบ..  ต้องประคองกันมา 2 คน กว่าจะถึงโต๊ะ

ในถ้วยเล็กๆอ่านะ  แบ่งออกได้ เป็น 3 จานเลย ...ทิ่งมาก แปะๆๆๆๆ ( ปรบมือให้ๆ )

กินกันจนอืด....คุยกันสนุกมากๆๆ ฮาทุกเรื่องเลย....โดยเฉพาะท่าตบของหมิง

 

 

แล้วเราก็ไปถ่ายรุปกะ  เดือน   ปุ๋ย  ฟาง  เต้น  แล้วก็  คิตตี้

ฮาอีกแระ  วันนี้หัวเรอะทั้งวันเลย   พี่คนถ่ายรุปตลกมาก...

ปากจัดดีจัง  เรียกแต่อ้วนๆๆๆๆๆๆๆๆๆ........มีตั้ง 3 อ้วน  จะรุมั้ยหนะ  ว่าคนไหน

แต่ก็น่ารักดี  ชอบๆ ...  ฮามากๆๆ  ทุกคนโดนเค้ากัดหมดเลย 

 

ตอนท้าย  รุปสุดท้าย  เค้าบอกให้ด่าเค้า....อยากตะโกนไรออกไป  ตะโกนไปเรย

ทายสิ  ว่าเราด่าเค้าว่าไร...ตอนแรกเราคิดว่าเดือนคงพูด

ที่ไหนได้ 555  มีเราพูดคนเดียว.. " ขอบคุณคะ "  ..เค้าบอก น่ารักดี ...

นี่แหละมั้ง คำชมเดียวที่พี่แกชม  .... แต่เราพูดจริงๆน้า

เพราะนอกจากเค้าถ่ายรุป  เค้าทำให้เรามีความสุขด้วย  จิงมะๆ

 

แล้วก็ไปถ่ายรุปห้องต่อ...คนเต็มห้องไปหมด....เป็นครั้งแรกที่มีการถ่ายรุปรวมห้อง 

ตั้งแต่ ม. 5  เป้นต้นมา...แต่หวังว่าจะมีครั้งต่อๆไปอีก...

 

อัดรุปมาเยอะเลย..กระเป๋าฉีด....ก็นะ  เราสั่งไม่ยั้งอ่ะ

แค่รูปกลุ่มก็ไปแล้ว 1,500 ...รุปห้องอีก 300  แล้วก็ยังไม่เจียมตัว

ไปร้องเกะต่ออีก....ไปกะตาล  ปิน  แล้วก็กิด

ตอนแรกคุยกันว่า 1 ช.ม. พอ  ฆ่าเวลาที่รอรุป...แต่นะ  ติดลม  ถ้าอยู่ได้ ถึง 4 ช.ม. คงอยู่อ่ะ

แต่อยู่ได้แต่ 6 โมงเย็น....เลยได้ร้องแค่ 2 ช.ม.  เค้าได้อถมอีก 1 ช.ม.  แต่ก็อยู่มะได้....

 

คนน้อย  แค่ 4 คน แต่ได้ห้องกลาง  ร้องกันทั่วถึงๆ

เราไม่ค่อยได้ร้องนะ  ที่จริงแล้ว   หอน มากก่า 555

ร้องสูงตลอด...เสียอื่นร้องไม่เป้น ... สงสารคนฟังมาก

 

เราร้องความทรงจำสีจางวตั้ง 2 รอบ  ...  รอบแรก....เพราะตาลชอบ

รอบ2  ...เราขอเอง ...แบบอยากร้องอีก  เป้นเพลงเดียวที่เข้ากะเสียงเรามั้ง

เพื่อนๆก็น่ารัก  ทั้งกิด  ทั้งปิน  ตั้มด้วย  555 ตามใจเรามากไป 

เลยต้องทรมานฟังตั้ง 2 รอบ   ขอโทดน้า....

 

เราหอนหลายเพลงมา  แทบจำยึดไมค์   แถมยังสร้างความลำบากแก่คนอื่นมาก 

 เพราะร้องคีย์ไม่เหมือนคนอื่นเค้า

ขอโทดจริงๆน้า ..กิด  ปิน  แล้วก็ตาล  ร้องเพลงเพราะมาก....

.วันนี้สนุกมากๆๆๆ  มากที่สุดเลย 

ไม่ได้ร้องเกะมาเกือบปี....วันนี้คุ้มจริงๆ 

แต่ก็ยังอยากไปอีก....ไว้นัดกันไปอีกนะจ๊ะ......

 

ป.ล.  มะรืนเพื่อนๆจะมาที่บ้านแล้ว  คงไม่ได้มาออน ..

รักและคิดถึงทุกคึนตลอดเวลาเรยน้า

แล้วเด่วนัดไปเที่ยวกานอีกนะๆๆๆๆ